திங்கள், 9 ஏப்ரல், 2012

இரண்டாம் தேனிலவு - 10

10. பஸ் பயணத்தில் காதல் ஞாபகம்!

நெல்லை விவேகநந்தா

பரபரப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தது திருநெல்வேலி புதிய பஸ் நிலையம். கோவை செல்லும் தனியார் சொகுசுப் பேருந்தில் குணசீலனும், அமுதாவும் அமர்ந்திருந்தனர்.

"மாப்ள திடுதிப்புன்னு ரெண்டு பேரும் ஊட்டிக்குப் போறீங்க. அங்கே எங்கே தங்குவீங்க? ரெண்டு பேரும் தனியா இருக்குறதுனால எந்த பயமும் இல்லீயே..." பஸ் புறப்படுவதற்கு முன்னர் தனது சந்தேகத்தை கேட்டாள் பாக்கியம்.

"பயப்படாதீங்க அத்த. இந்த ஹனிமூன் டிரிப் என்னோட மெட்ராஸ் ப்ரெண்ட்ஸ்ங்க அரேஞ் பண்ணினது. என்னோட மேரேஜிக்கு கிப்ட்டா, ஊட்டியில் உள்ள ஸ்டார் ஓட்டல் ஒன்றில் 5 நாட்களுக்கு ரூம் புக் செஞ்சிட்டாங்க. ஊட்டிய சுத்திப் பார்க்க ஆசைப்பட்டா, உடனே கார் வந்திடும். சாப்பிடனும்னாகூட அதுவும் போன்ல சொன்னாலே போதும்" என்றான் குணசீலன்.

"அப்போ பயப்பட எதுவும் இல்லன்னு சொல்றீங்க."

"ஆமா அத்த. மறுபடியும் சொல்றேன். நீங்க எதையும் நினைச்சுப் பயப்பட வேண்டாம். புதுசா மேரேஜ் ஆன எல்லோரும் போகக்கூடிய இடம்தான் ஊட்டி. 5 நாள் முடிஞ்சதும் திரும்பி வந்துடப் போறோம். அதுக்கு அப்புறம் இங்கே ஒரு வாரம் இருந்துட்டு, அடுத்து நேரா சென்னைக்குத்தான்.”

தனது இரண்டு வார டூர் பிளானை மாமியாரிடம் சொல்லி விட்டான் குணசீலன். அவன் முகத்தில் ஊட்டிக்குப் போகிறோம் என்கிற மகிழ்ச்சி நிறையவே கொட்டிக் கிடந்தது. ஆனால், அமுதாதான் வழக்கம்போல் மூஞ்சை தூக்கி வைத்துக்கொண்டு மவுனமே உருவாக அமர்ந்திருந்தாள்.

சரியாகக் காலை 10 மணி ஆனதும் பேருந்தை நகர்த்தினார் டிரைவர். பாக்கியமும், அவரது கணவர் தங்கதுரையும் டாடா சொல்ல... பதிலுக்குப் புதுமணத் தம்பதியர் இருவரும் டாடா சொன்னார்கள். பஸ் நிலையத்தில் இருந்து வெளியே வந்த சொகுசுப் பேருந்து தங்க நாற்கரச் சாலையில் கோவை நோக்கி வேகமாகப் பயணித்தது.

காதில் ஹெட் செட்டை மாட்டிக்கொண்டு சூரியன் எப்.எம்.மில் பாட்டு கேட்டுக் கொண்டே வந்தாள் அமுதா. மெலடி சாங்ஸ் அவளுக்கு பிடிக்கும் என்பதாலோ என்னவோ, அப்போது அவள் கேட்டுக் கொண்டிருந்த நிகழ்ச்சி முழுவதும் மெலடி காதல் பாடல்களாகவே ஒலிபரப்பிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

பாடல் ஒலிபரப்பாகி முடிந்ததும் நேயர்கள் லைவ் ஆகத் தொடர்பு கொண்டு, நிகழ்ச்சியைத் தொகுத்து வழங்கிய இளம்பெண்ணிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். ஒலிபரப்பான நிகழ்ச்சி காதலர்களுக்கானது என்பதால் காதலர்களே பேசினார்கள்.

ஒரு பெண் பேசியது அமுதாவின் ஆழமான நெஞ்சைத் தொடுவதாக இருந்தது.

“வணக்கம். நீங்க எங்கேயிருந்து பேசுறீங்க.”

“நாங்குநேரி பக்கத்துல உள்ள ஒரு கிராமத்துல இருந்து பேசுறேங்க.”

“நீங்க நிகழ்ச்சியில என்ன சொல்லப் போறீங்க. குறிப்பாக, நீங்க யாரை லவ் பண்ணுறீங்க?”

“என்னோட மாமாப் பையனத்தான் லவ் பண்ணுறேன்.”

“சரி, உங்க பெயரை நாங்க தெரிஞ்சிக்கலாமா?”

“வேண்டாங்க...”

“சரி, அப்போ உங்க லவ்வர் பெயரையாவது சொல்லலாமே...”

“அவரு பேரு அசோக்.”

“உங்க பெயரைக் கேட்டா சொல்ல மாட்டேங்குறீங்க. ஆனா, உங்க லவ்வரோட பெயரை மட்டும் எப்படிச் சொல்றீங்க?”

“அது, அவருக்கு நான் வெச்ச பெயரு.”

தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டு பேசிய பெண், இப்படிச் சொன்னதும், தன்னை அறியாமலேயே சீட் நுனிக்கு வந்து அமர்ந்தாள் அமுதா.

“உங்களோட லவ்வர் அசோக் கிட்ட உங்களுக்கு பிடிச்ச விஷயம்னா எதை சொல்வீங்க?”

“நல்லாப் பேசுவாரு.”

“எல்லாப் பசங்களும், பொண்ணுங்ககிட்ட நல்லாப் பேசுவாங்களே...”

“நான் அப்படிச் சொல்ல வரல. நிறைய விஷயங்கள் பேசுவாரு. அவர் அவ்ளோ புத்திசாலி.”

“உங்க லவ்வர் புத்திசாலின்னா, கண்டிப்பா நீங்களும் புத்திசாலியாத்தான் இருப்பீங்க. நான் சொல்றது சரிதானே?”

“அப்படியெல்லாம் ஒண்ணும் இல்லீங்க. நான் கிராமத்துப் பொண்ணு. அவரும் கிராமத்துல பொறந்திருந்தாலும் இப்போ சிட்டியில வேலை பாத்துட்டு இருக்குறாரு.”

“என்ன வேலை பாக்குறாருன்னு சொல்லலாமா?”

“அய்யோ... நான் இப்ப உங்க கிட்ட பேசுறது எங்க வீட்டுல யாருக்குமே தெரியாது. விட்டா, நீங்க முழு அட்ரஸையும் வாங்கிடுவீங்க போல இருக்கே...”

“அப்படீன்னா... நாம பேச்ச மாத்திக்கலாம். நீங்க உங்க லவ்வர் கிட்ட எப்போ ஐ லவ் யூன்னு சொன்னீங்க-?”

“இன்னும் சொல்லல...”

“அவரு...”

“அவரும் சொல்லல.”

“வேற எப்படி, அந்தப் பையனை நீங்க லவ் பண்ணுறதா சொல்றீங்க?”

“ஐ லவ் யூன்னு சொன்னா மட்டும் அது காதல் இல்லீங்க. மனசுக்குள்ள பட்டாம்பூச்சி எல்லாம் பறக்கும்னு சொல்வாங்களே... அதுவும் காதல் இல்லீங்க. ரெண்டு பேரும் முழுமையா ஒருத்தரை ஒருத்தர் புரிஞ்சிக்கிட்டாலே அது தாங்க உண்மையான காதல். எங்களோட காதலும் அப்படிப்பட்டதுதான்.”

“நீங்க தொடர்பு கொண்டு பேசினதுக்கு ரொம்ப நன்றி. ஒவ்வொருத்தரோட காதலும் ஒவ்வொரு விதம்தான்னு சொல்லுது, கடைசியாக தொடர்பு கொண்டு பேசிய காலரோட காதல். காதல் பத்தி ரொம்ப அருமையா அவங்க சொன்னாங்க. அவங்களுக்காக இப்போ அழகான ஒரு சாங்க் வருது. கேட்டு என்ஜாய் பண்ணுங்க. தொடர்ந்து சூரியன் எப்.எம்.ல இணைஞ்சியிருங்க...”

சூரியன் எப்.எம். பெண் ரேடியோ ஜாக்கி பேசி முடிக்கவும், இசைஞானி இளையராஜா இசையில் வெளியான ஒரு பாடல் ஒலிபரப்பானது. கண்களை மூடி அந்த பாட்டை மனதிற்குள் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள் அமுதா. அந்தப் பாடல் முடியவும், ஹெட் செட்டை காதல் இருந்து எடுத்தாள். அவளது கண்களின் ஓரம் லேசாக ஈரமாகியிருந்தது.


(தேனிலவு தொடரும்...)
Share:

இரண்டாம் தேனிலவு - 9

                    
9. திடீர் திருமணம்!
                               
நெல்லை விவேகநந்தா

முந்தைய நாள் இரவை, கோவை பாப்பநாயக்கன் பாளையத்தில் உள்ள நண்பன் அண்ணாதுரையில் வீட்டில் ஷ்ரவ்யாவுடன் கழித்த ஆனந்த், ஊட்டி புறப்படுவதற்கு தயாரானான்.

"ஆனந்த்... இப்போ நீங்க ரெண்டு பேரும் நேரா கோவை புது பஸ் ஸ்டாண்டுக்குப் போங்க. அங்கிருந்து 5 நிமிடத்திற்கு ஒரு பஸ் இருக்கும். இப்போ சீசன் நேரம் என்பதால் டூரிஸ்ட் நிறையபேர் வருவாங்க. அதனால கூடுதலா பஸ் விட்டிருப்பாங்க. பஸ்ல போகப் பிடிக்கலன்னா, பிரைவேட்டா கார்ல கூட்டிட்டுப் போவாங்க. எப்படியும் ஐந்து ஆறுபேர் ஏறுவாங்க. அவங்க கார்ல போனா பஸ்ஸை விட கொஞ்சம் கூடுதலா செலவாகும். இன்னும் சவுகரியமா ஊட்டிக்கு இயற்கையை ரசிச்சுக்கிட்டே போகணும்னா நீங்களே ஒரு காரை புக் பண்ணி புறப்படுங்க. ஊட்டி ஜர்னியை நல்லா என்ஜாய் பண்ணலாம்..." குட்டி லெக்ட்சர் கொடுத்து ஆனந்த்தையும், ஷ்ரவ்யாவையும் தனது வீட்டில் இருந்து அனுப்பி வைக்க தயாரானார் அண்ணாதுரை.

லக்கேஜ் எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொண்டு வீட்டிற்கு வெளியே வந்து நிற்கவும், அவர்கள் ஏற்கனவே புக் செய்த டிராக் டிராக் கால் டாக்ஸி வந்து நின்றது. பளிச்சென்ற வெள்ளை நிற சீருடையில் வந்து இறங்கினார், கால் டாக்ஸி டிரைவர்.

அந்த டிரைவர் மட்டுமல்ல; கால் டாக்ஸியும் வித்தியாசமாக இருந்தது. இங்கிலாந்து, அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளில் போலீசார் பயன்படுத்தும் கார் போன்றிருந்தது அது.

இருவரும் கால் டாக்ஸியில் ஏறுவதற்கு முன்பாக, ஷ்ரவ்யாவை தனியாக அழைத்தார் அண்ணாதுரையின் மனைவி ரஞ்சனி.

"ஷ்ரவ்யா... நீ ரொம்ப கொடுத்து வெச்சவம்மா. என்னோட ஹஸ்பன்ட், உன்னோட வருங்கால கணவரோட அஞ்சு வருஷமா மதுரையில் இருக்கும்போது வொர்க் பண்ணியிருக்காங்க. அவரைப் பத்தி என்கிட்ட நிறையவே என் ஹஸ்பன்ட் சொல்லி இருக்காரு. அவரை ரொம்ப தங்கமானவருன்னு சொல்லுவாரு. தன்னோட அத்தை மகளை அவர் லவ் பண்ணுறதாகவும் சொல்லி இருக்காரு. அவரோட அத்தை மகள் நீதான்ங்கறது எனக்கு மட்டுமல்ல, என் கணவருக்கும் நேற்றுதான் தெரியும். இப்போ, நீ தன்னந்தனியா அவரோட வந்தது, வெளியில உள்ளவங்களுக்கு வேணும்னா தப்பாத் தெரியலாம். உண்மையை சொல்லணும்னா, நீ அவரை நம்பி ஊட்டிக்கு தனியா, அதுவும் மேரேஜ்க்கு முன்னாடியே வந்ததை நான் தப்புன்னே சொல்ல மாட்டேன். ஏன்னா, அந்த அளவுக்கு நல்ல பையன் அந்த ஆனந்த். என் மனதுக்குள் சொல்ல தோணினதை சொல்லிவிட்டேன். ஊட்டி டிரிப்பை என்ஜாய் பண்ணிட்டு வாங்க. மேரேஜ் என்னிக்கின்னு கண்டிப்பா தகவல் சொல்லுங்க. உங்க மேரேஜ் எங்கே நடந்தாலும், அங்கே முதல் ஆளா நாங்க வந்து நிற்போம். வாழ்த்துக்கள்!" என்று சொல்லி, ஷ்ரவ்யாவை ஒரு அக்காளுக்கே உரிய பாசத்தோடு முத்தமிட்டு வாழ்த்தினார் ரஞ்சனி.

"ஸார்... லக்கேஜ் எல்லாம் எடுத்து வெச்சிட்டேன். இப்போ, நாம புது பஸ் ஸ்டாண்ட்தானே போகணும்?"

கால் டாக்ஸி டிரைவர் கேட்க... "ஆமாம்... அங்கேதான் போகணும்" என்றான் ஆனந்த்.

அவனும், ஷ்ரவ்யாவும் டாக்ஸியில் ஏறி அமரவும் வண்டி புறப்பட்டது. குளிர்சாதன வசதி செய்யப்பட்ட அந்த கால் டாக்ஸியின் சீட் உள்ளிட்ட அனைத்து பகுதிகளும் பளிச்சென்று வெள்ளை நிறத்தில் இருந்தது. தலையில் வெள்ளை நிற தொப்பி அணிந்து கொண்டு பொறுப்பாக வண்டியை ஓட்டினார் டிரைவர்.

"வண்டியை இவ்ளோ நீட்டா வெச்சியிருக்கீங்களே எப்படி?" - ஆனந்த் டிரைவரைப் பார்த்துக் கேட்டான்.

"ஸார்... வண்டி ஓட்டும் போது பேசக்கூடாதுங்கறது எங்க நிறுவனத்தோட உத்தரவு. நீங்க இப்பத்தான் முதல் தடவையா எங்க நிறுவன கால் டாக்ஸியில் வர்றீங்கன்னு நினைக்கிறேன். இங்கே கால் டாக்ஸி புக் பண்ணுறவங்கள்ல நிறையபேர் டூரிஸ்ட்தான். அவங்க என்ஜாய் பண்ணுறதுக்கு ஊட்டிக்குப் போறாங்க. அவங்களை நாங்களும் சந்தோஷப்படுத்த எடுத்த முயற்சிதான் இது" என்று சொன்ன கால் டாக்ஸி டிரைவர், ஆனந்த் பக்கம் திரும்பவே இல்லை.

இதற்கு மேல் கேள்வி கேட்டு அவரை தொந்தரவு செய்ய வேண்டாம் என்று முடிவு செய்த ஆனந்த், அதற்கு மேல் அந்த டிரைவரிடம் பேசவில்லை.

அடுத்த பதினைந்தாவது நிமிடத்தில் கோவை புது பஸ் ஸ்டாண்ட் முன்பு வந்து நின்றது கால் டாக்ஸி.

ஆனந்தும், ஷ்ரவ்யாவும் இறங்கிக்கொள்ள, வண்டியின் டிக்கி பகுதியில் வைக்கப்பட்டு இருந்த லக்கேஜ்களை டிரைவரே எடுத்து வந்து கொடுத்தார்.

"அமவுண்ட் எவ்ளோ ஆச்சு?"

"ஒரு நிமிஷம் ஸார்..." என்ற டிரைவர், வண்டியில் பொருத்தப்பட்டு இருந்த ரீடிங் மீட்டரில் பச்சை பட்டனை அழுத்த, அது ஒரு வெள்ளை ரசீதை கக்கியது.

அந்த ரசீதை வாங்கிப் பார்த்த ஆனந்திற்கு ஆச்சரியம் தாங்க முடியவில்லை. 68 ரூபாய் என்று அதில் பிரிண்ட் ஆகியிருந்தது.

"இவ்ளோதான் வாடகையா? நான் என்னவோ, எப்படியும் குறைஞ்சது 150 ரூபாயாவது கேட்பீர்கள் என்று அல்லவா நினைத்தேன்?" என்று கூறி, தனது முகத்தில் ஆச்சரிய ரேகையை ஓடவிட்டான். ஷ்ரவ்யாவும் அவனிடம் இருந்து ரசீதை வாங்கிப் பார்த்து, தன் பங்கிற்கும் வியப்பை வெளிப்படுத்தினாள்.

"நாங்க குறைவா கட்டணம் வாங்கல ஸார். இதுதான் சரியான வாடகை. இதற்கு மேலும் வாடகை கேட்டா, அவங்க ஏமாத்துறாங்கன்னு அர்த்தம்" என்று சொன்ன கால் டாக்ஸி டிரைவரிடம் 100 ரூபாய் ஒற்றை நோட்டை நீட்டினான். அவர் மூன்று பத்து ரூபாய் நோட்டுகளையும், இரண்டு ரூபாய் காயின் ஒன்றையும் கொடுத்து ஸ்மைலோடு தேங்ஸ் சொல்லியதோடு, ஹப்பி ஜர்னி என்று வாழ்த்துக்களையும் சொன்னார்.

அவரிடம் டிப்ஸ் என்று, 10 ரூபாய் நோட்டை ஆனந்த் நீட்ட... "உங்க பரந்த மனப்பான்மைக்கு நன்றி ஸார். எனக்கு நல்ல சம்பளம் தர்றாங்க ஸார். எனக்கு அதுவே போதும்..." என்று சொல்லிவிட்டு காரை ஸ்டார்ட் செய்து புறப்பட்ட நேர்மையான கால் டாக்ஸி டிரைவரை பிரமிப்போடு பார்த்துக் கொண்டு நின்றான் ஆனந்த்.

அந்த வெள்ளை நிற கால் டாக்ஸி சற்றுத் தொலைவில் இருந்த சிக்னலை கடந்து மறைந்த நேரம், சில கார் டிரைவர்கள் அங்கே வந்தனர். அவர்களில் ஒருவன் ஆனந்தை நெருங்கிக் கேட்டான்.

"ஸார்... ஊட்டிக்குத்தானே போறீங்க? பஸ்ல போனா கூட்டமாக இருக்கும். ஊட்டியோட அழகை ரசிக்க முடியாது. நீங்க ரெண்டு பேரும் தனியா கார்ல போனா எங்கே வேண்டுமானாலும் வண்டியை நிறுத்தி இயற்கையை ரசிக்கலாம்..." என்று தன்னிடம், தானாகவே முன்வந்து விளக்கம் தந்த டிரைவரை உற்றுப் பார்த்தான் ஆனந்த்.

"அதிகமாக பணம் கேட்டு ஏமாத்திடுவோம்னு பயப்படாதீங்க. எழுநூற்று ஐம்பது ரூபாய் கொடுத்தா போதும். எங்களோடு சேவையைப் பார்த்து கூடுதலா டிப்ஸ் கொடுத்தா மட்டும்தான் வாங்கிப்போம். மற்றபடி தொந்தரவு செய்ய மாட்டோம்" என்று, அந்த டிரைவர் விளக்கம் தர, ஷ்ரவ்யாவைப் பார்த்தான் ஆனந்த்.

"அவர் சொல்றதும் சரிதான். பஸ்ல போவதைவிட கார்ல போனா நல்லா இருக்கும்னு நினைக்கிறேன்..." என்று ஷ்ரவ்யா சொல்ல, "சரி" என்றான் ஆனந்த்.

இருவரும் டாடா இன்டிகா காரில் ஏறிக்கொள்ள, கார் ஊட்டி நோக்கி வேகமாக பறந்தது.

கார், மேட்டுப்பாளையத்தை நெருங்கிக் கொண்டிருந்த நேரம், திடீரென்று காரை நிறுத்துமாறு கூறினான் ஆனந்த்.

டிரைவரும் காரை ஓரமாக நிறுத்த, சாலையோரமாக இருந்த ஒரு சிறிய கோவிலுக்கு ஷ்ரவ்யாவை அழைத்துச் சென்றான் ஆனந்த்.

கோவிலுக்கு முன்பாக இருந்த ஒரு கடையில் மஞ்சள் கட்டிய தாலிக் கயிற்றை வாங்கிக்கொண்டவன், ஷ்ரவ்யாவின் கையை பிடித்துக்கொண்டு கோவிலுக்குள் சென்றான்.

ஆனந்தின் நடவடிக்கை திடீரென்று மாறியதால் பரபரப்பானாள் ஷ்ரவ்யா.

"ஆனந்த்... எதுக்கு தாலிக் கயிறு வாங்குறீங்க?"

"உன் கழுத்துல கட்டத்தான்."

ஆனந்த் இப்படிச் சொன்னதும், சட்டென்று பேச்சு வராமல் திணறினாள்.

"என்னோட கழுத்துல நீங்க ஏன் தாலி கட்டணும்?"

"காரணம் இல்லாம நான் எதையும் செய்ய மாட்டேன். எதுவும் பேசாம என்கூட வா. நாம ஊட்டியில் இருக்குற வரைக்கும் இந்த தாலிதான் நமக்கு வேலி..." என்று ஆனந்த் சொன்னபோதுதான், "ஓ... முன்னெச்சரிக்கைக்காக இப்படியொரு வேஷமா" என்று மனதிற்குள் நினைத்துக்கொண்டாள் ஷ்ரவ்யா.

இருவரும் சென்றது ஒரு மாரியம்மன் கோவில். அங்கிருந்த அர்ச்சகரிடம் மஞ்சள் தாலிக் கயிற்றை கொடுத்த ஆனந்த், அதை அம்மனின் பாததில் வைத்து எடுத்து வருமாறு கேட்டுக் கொண்டான்.

முதலில் யோசித்த கோவில் அர்ச்சகர், திடீரென்று என்ன நினைத்தாரோ தாலிக் கயிற்றை வாங்கி, அம்மன் பாதத்தில் வைத்து பூஜை செய்து, அதை ஒரு தட்டில் வைத்து, கையில் இரண்டு மாலைகளையும் எடுத்துக்கொண்டு கருவறைக்கு வெளியே வந்தார்.

தாலிக் கயிற்றை ஆனந்த் கையில் கொடுக்க... அவன், தனக்கு வலமாக நின்ற ஷ்ரவ்யாவை நிமிர்ந்துப் பார்த்தான். அவள் தலை குனிந்து கொள்ள... அவளது கழுத்தில் தாலியைக் கட்டினான்.

அந்த நேரத்தில் யாரோ ஒருவர் கோவில் மணியை அடிக்க, "ரொம்ப நல்ல சகுனம்... நீங்க ரெண்டு பேரும் தீர்க்காயுஷா வாழ்வீங்க" என்று அவர்களை வாழ்த்தினார் கோவில் அர்ச்சகர்.

ஆனந்த், ஷ்ரவ்யா கழுத்தில் தாலியை கட்டி முடித்ததும், அவர்கள் கையில் ஆளுக்கொரு மாலையை அர்ச்சகர் கொடுக்க, இருவரும் மாலை மாற்றிக் கொண்டு, அம்மன் சன்னதியில் ஜோடியாக சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து வணங்கியெழுந்தனர். அவர்களுக்கு விபூதி பூசிவிட்டு வாழ்த்தினார் அர்ச்சகர்.

அவர் வைத்திருந்த பூஜைத் தட்டில் 500 ரூபாய் நோட்டை காணிக்கையாக வைத்துவிட்டு, ஷ்ரவ்யா கையை பற்றிக்கொண்டு கோவிலை விட்டு வெளியேறினான் ஆனந்த்.

அர்ச்சகர் முகத்தில் இன்ப அதிர்ச்சி!


(தேனிலவு தொடரும்...)

Share:

செவ்வாய், 28 பிப்ரவரி, 2012

இரண்டாம் தேனிலவு - தொடர் கதை 8


8. முதல் காதல் ஞாபகம்...
- நெல்லை விவேகநந்தா -

மே 2ஆம் தேதி திங்கட்கிழமை.

அமுதாவின் கண்கள் தூக்கத்தை தொலைத்திருந்தது அப்பட்டமாக தெரிந்தது. குணசீலனும் ஏறக்குறைய அதே நிலையில்தான் இருந்தான். அமுதாவின் சொந்த ஊரில் இருந்தே, நேராகத் திருநெல்வேலி சென்று, அங்கிருந்து ஊட்டி செல்வது என்பது குணசீலனின் பிளான்.

ஊட்டிக்குப் போய்ச் சேர்வதற்குள் 12 மணி நேரத்திற்கும் மேலாகிவிடும் என்பதால் புளியோதரைச் சாப்பாட்டைத் தயார் செய்யப் பரபரப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தாள் அமுதாவின் அம்மா பாக்கியம். அவளை நெருங்கி வந்தான் குணசீலன்.

“அத்த... மதியச் சாப்பாடு எல்லாம் ரெடி பண்ண வேண்டாம். போகுற வழியில நல்ல ஹோட்டல்ல சாப்பிட்டுக்கறோம். இப்போ, காலை டிபன் மட்டும் பண்ணுங்க போதும்.”

குணசீலன் சொன்னதற்கு சரியென்று தலையாட்டினாலும், பாக்கியம் ஏதோ சொல்ல நினைப்பது குணசீலனுக்கு புரிந்து விட்டது.

“என்னமோ சொல்ல வர்றீங்கன்னு நினைக்கிறேன். என்ன விஷயம்?”

“பெருசா ஒண்ணும் இல்லதான். திடீர்னு ஊட்டிக்கு கிளம்புறேன்னு சொல்றீங்களே... அதான் கையும் ஓடல, காலும் ஓடல.”

“நாங்க ஊட்டிக்குப் போற விஷயத்தை உங்ககிட்ட சொல்லாததுக்கு ஸாரி. சஸ்பென்ஸா இருக்கட்டுமேன்னு நினைச்சேன். அவ்ளோதான்.”

“அமுதாவும், நீங்களும் மட்டும்தான் போறீங்களா? இல்ல, வேறு யாரும் வர்றாங்களா?”

“நோ அத்த. ஒன்லி நாங்க ரெண்டு பேரும் மட்டும்தான். இந்த ப்ளான் ஏற்கனவே புக் பண்ணியாச்சு. திருநெல்வேலியில் இருந்து பிரைவேட் சொகுசு பஸ்லதான் போறோம். ஆரம்பத்துலேயே உங்க கிட்ட இதுபத்தி சொன்னா, ஏன் கல்யாணம் ஆன உடனேயே அவ்ளோ தூரத்துக்குப் போறீங்கன்னு நிச்சயம் கேட்பீங்க. அதான் அதுபற்றி யாரிடமும் சொல்லல. ஏன்... என்னோட அப்பா, அம்மா கிட்டகூட நேத்து மதியம் இங்கே புறப்பட்டு வரும்போதுதான் சொன்னேன்.”

“என்னவோ மாப்பிள்ளை... அமுதாவும், நீங்களும் சந்தோஷமா ஊட்டிக்குப் போயிட்டு வந்தாலே போதும்...” என்று சொல்லிவிட்டு, அங்கிருந்து நகர்ந்த பாக்கியம், நேராக அமுதா முன்பு வந்து நின்றாள்.

“என்னடீ... மூஞ்ச உம்முன்னு வெச்சுட்டு இருக்க? முகத்தப் பாத்தா நேத்து நைட்டு நீங்க ரெண்டு பேரும் சந்தோஷமா இருந்த மாதிரியே தெரியலீயே... என்ன பிரச்சினையா இருந்தாலும் அட்ஜெஸ்ட் பண்ணிப் போ. அதான் நல்ல பொண்ணுக்கு அழகு. மாப்ள, உம் மேலே ரொம்பவும் பிரியப்பட்டுதான் ஊட்டிக்கெல்லாம் கூட்டிட்டு போறாரு. அங்கேயும் இப்படியே இருக்காத. நல்லா சிரிச்சுப் பேசு. வாய்விட்டுப் பேசினா எல்லாப் பிரச்சினையும் காணாம போயிடும்.”

அறிவுரையோடு, தனக்கு தெரிந்த தத்துத்தையும் சொல்லிவிட்டுப் போனாள் பாக்கியம்.

ஆனால், அமுதாதான் காலையில் எழுந்தது முதல் மவுன விரதம் இருந்து வந்தாள். தனது திருமண வாழ்க்கை ஆரம்பம் முதலே குழப்பத்தில் தத்தளிப்பது மட்டும் அமுதாவுக்கு நன்றாக புரிந்தது.

“ஏன் எனக்கு மட்டும் இப்படியெல்லாம் நடக்குது? என்னையே கல்யாணம் செய்துக்க ஆசைப்பட்ட அசோக்கை எப்படி நான் மறந்தேன். நான் பார்த்த மாப்பிள்ளையைத்தான் நீ கல்யாணம் பண்ணிக்கனும்னு அம்மா சொன்னப்போ, எனக்கு மட்டும், அது முடியவே முடியாதுன்னு சொல்ல தைரியம் வரல. அப்பவும் தைரியம் வரலன்னா, கல்யாண மண்டபத்துல கூட தாலி கட்டும்போது, இந்த மாப்ள எனக்கு பிடிக்கலன்னு சொல்லிட்டு எழுந்து இருக்கலாமே... இதையெல்லாம் நான் ஏன் செய்யல? வீட்டுக்கு மூத்தப் பொண்ணுங்றதுனால, எனக்கான பொறுப்புகள் கூடிப்போயிடுச்சா? அசோக்கை நான் விரும்புறது தெரிஞ்சும், அவனைக் கல்யாணம் செய்துக்க சம்மதிக்க மாட்டேன்னு அம்மா சொன்னப்போ, நான் அவனைத்தான் கல்யாணம் பண்ணிப்பேன்னு சொல்லி, அவன் கூடவே ஓடிப்போய் கல்யாணம் பண்ணி இருந்திருக்கலாமே... அப்போ எல்லாம், அமைதியா இருந்துட்டு, இப்போ ஏன் நானாக தவிக்கிறேன்...” என்று, தனது கடந்த கால ப்ளாஷ்பேக்கை கொஞ்சம் திருப்பிப் பார்த்த அமுதாவின் கண்களில் இருந்து பொலபொலவென்று கண்ணீர்த் துளிகள் உதிர்த்தன. லேசான மயக்கத்தில், நின்றிருந்த இடத்திலேயே சுவற்றில் சாய்ந்து உட்கார்ந்து விட்டாள்.

ட்ரிங்... ட்ரிங்...

திடீரென்று அமுதா அருகில் இருந்த டெலிபோன் அலறியது. அவள்தான் எடுத்துப் பேசினாள்.

“அமுதா, நான்தான் அசோக்.”

“எப்படி இருக்க அசோக்? ரெண்டு நாளா ஏன் பேசல?”

“சும்மாதான். காத்திருந்தா காதல் இன்னும் பலமாகும்னு சொல்வாங்க இல்லீயா? அதான், கொஞ்சம் காத்திருந்துப் பார்த்தேன்.”

அசோக் இப்படிச் சொன்னதும், டெலிபோனின் ரிசீவரைக் கையால் பொத்தித், தனக்குத்தானே சிரித்துவிட்டு, விளையாட்டாக கேட்டாள் அமுதா.

“என்ன சொல்ற அசோக்? நீ லவ் பண்ணுறீயா? யாரை லவ் பண்ணுற? அந்தப் பொண்ணு பத்தி எங்கிட்டே நீ சொல்லக்கூடாதா?”

“ஆமாடீ... இன்னும் எத்தனை நாளைக்குத்தான் இப்படி நடிப்பீங்க...”

இப்படித்தான் அமுதாவிடம் கேட்க வேண்டும் என்பதுபோல் இருந்தது, அசோக்கிற்கு. ஆனால், அவன் அப்படிக் கேட்கவில்லை.

“ஏன், நான் யாரை லவ் பண்ணினேன்னு உனக்கு தெரியாதாக்கும்?”

“தெரிஞ்சா நான் ஏன் உங்கிட்ட கேட்கப் போறேன்?”

“சரி, அந்த விஷயத்தை இப்போதைக்கு விடு. நான் லவ் பண்ணுற பொண்ணுக்கு ஸ்வீட்டா, க்யூட்டா ஒரு கவிதை எழுதி, அந்தக் கவிதையை அவளுக்குப் பிடித்த ஒரு புக்குக்கு உள்ளே 112 , 113 பக்கங்களுக்கு இடையே வெச்சு, அந்த இரு பக்கத்தையும் லேசா ஒட்டி அவளுக்கே பரிசா அனுப்பி இருக்கேன். எப்படியும் அந்த புக் இன்னிக்கு அவளுக்கு கிடைச்சிடும்னு நினைக்கிறேன். ஆனா, இன்னமும் அந்த புக் அவளோட கைக்குப் போய்ச் சேரலன்னு நினைக்கிறேன்.”

“எப்படி, இப்படி கரெக்ட்டா சொல்ற?”

“புக் கிடைச்ச உடனே அவ என்கிட்ட பேசியிருப்பாளே...”

“ஏன், இன்னும் அவ உன்கிட்ட பேசலீயாக்கும்?”

“அவ பேசாதது ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும், அந்த க்யூட் கவிதையை யார் கிட்டேயாவது சொல்லனும் போல இருக்கு. உன்கிட்ட சொல்லவா?”

“எங்கிட்ட ஏன் சொல்ற, உன்னோட லவ்வர் கிட்ட முதல்ல சொல்ல வேண்டியதுதானே?”

“அது சஸ்பென்ஸ் இல்லீயா? அதான், உன்கிட்ட சொல்லலாம்னு போன் பண்ணினேன்.”

“சரி, சொல்லு...”

“இதோ படிக்கிறேன்; கேளு...”

“ஒரு நிமிஷம்... அம்மா வர்றாங்க. அப்படியே லைன்ல இரு...” என்று, அசோக்கிற்கு அன்புக் கட்டளை இட்டவள், டெலிபோன் ரிசீவரைக் கையால் பொத்திக்கொண்டு அம்மாவைப் பார்த்தாள்.

“யாரோ தபால்ல உனக்கு புக் அனுப்பி இருக்காங்க. போஸ்ட்மேன் குடுத்துட்டுப் போறாரு. ஆனா, யாரு அனுப்புனாங்கன்னு தெரியல. நீ படிக்கிற யுனிவர்சிட்டியில் இருந்து வந்திருக்கான்னு பாரு...” என்ற பாக்கியம், அந்தப் புக்கை அவளது கையில் திணித்துவிட்டு சமையலறையை நோக்கி வேகமாக நடந்தாள்.

அம்மா அங்கிருந்து சென்றதும் ரிசீவரைக் காதில் வைத்து அசோக்கிடம் பேசினாள் அமுதா. அதே நேரம், தன்னிடம் அம்மா தந்துவிட்டுப் போன, தபாலில் வந்த புத்தகத்தில் 112, 113 ஆம் பக்கங்களை அவசரமாகத் தேடினாள். அவள் எதிர்பார்த்தது போலவே அது ஒட்டப்பட்டு இருந்தது.

“அமுதா... என்ன பண்ணிட்டு இருக்க? நான் வேணும்னா இன்னும் கொஞ்ச நேரம் கழிச்சுப் பேசவா?”

அசோக் இப்படிச் சொன்னதும், அவனிடம் உடனடியாகப் பேசினாள்.

“திடீர்னு அம்மா வந்துட்டாங்க. நல்லவேளை யாருகிட்ட பேசிட்டு இருக்கன்னு மட்டும் கேட்கல. ஆமா... க்யூட்டா கவிதை சொல்றேன்னு சொன்னீயே, அத சொல்லு.”

உடனே அசோக், அந்தக் கவிதையை போனிலேயே படித்தான்.

“வெளியில்
அடை மழை பெய்தும்
குடைக்கு குளிரவில்லை;
உன்
வெண்டை விரல்கள்
அதை முத்தமிடாதவரை...

மயக்கும்
மதுரை மல்லிகைக்கு மவுசில்லை;
உன் கூந்தலில்
அது குடியேறாதவரை...

முன்னறிவிப்பின்றி விலையேறும்
தங்கத்திற்கும் மதிப்பில்லை;
உன்
பல் இடுக்குகளில்
அது சிக்காதவரை...

பேனா தீண்டும்
எழுத்துக்களுக்கு உயர்வில்லை;
அது
உன் பெயராக இல்லாதவரை...

தூரிகை தீட்டும்
ஓவியங்களுக்கு உயிரில்லை;
அது
நீயாக இல்லாதவரை...!

ஏன்...
உன் கைப்பட்ட
தீபாராதனையில்தான்
கண் திறக்கிறார்
அந்த இறைவனும்!”

அசோக் கவிதையைப் படித்து முடிக்கவும், அமுதா பரபரப்போடு 112,113 ஆம் பக்கங்களைப் பிரித்து, அதிலிருந்த கடிதத்தை எடுக்கவும் சரியாக இருந்தது. அசோக் போனில் வாசித்த அதே கவிதை புத்தகத்திற்குள்ளும் இருந்தது. அந்தக் கவிதையைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் அவள் முகம் மலர்ந்தது. அதே நொடியே அதிர்ச்சியும் காத்திருந்தது.

கவிதையை மனதிற்குள் படித்துவிட்டு அமுதா நிமிர்ந்த போது, அவளது அம்மா பாக்கியம் எதிரே நின்றாள். அதிர்ச்சியில் புத்தகத்தை கீழே போட்டுவிட்டாள் அமுதா. கீழே விழுந்த புத்தகம் சரியாக அவளது வலது கால் பெருவிரலில் விழுந்தது. புத்தகம் விழுந்த வேகத்தில், ரிசீவரைப் போனில் வேகமாக வைத்துவிட்டு “அம்மா...” என்று கத்திவிட்டாள்.

சுவரில் சாய்ந்திருந்த அமுதா கத்தியபடி தரையில் சாய்ந்ததைப் பார்த்து வேகமாக ஓடி வந்தான் குணசீலன்.

“அமுதா உனக்கு என்ன ஆச்சு?”

அமுதாவைத் தூக்கிப் படுக்கையில் கிடத்திய குணசீலன், அருகில் பாட்டிலில் இருந்த தண்ணீரை எடுத்து அவளது முகத்தில் தெளித்தான். மயக்கமாகிக் கிடந்தவள் சிறிதுநேரத்தில் தெம்பாக எழுந்தாள்.

“என்ன நடந்தது அமுதா? ஏன்... அம்மான்னு கத்திக்கிட்டே தரையில் சாய்ந்தே?”

கணவன் குணசீலன் கேட்க... அதற்கு என்ன பதில் சொல்வது என்ற தெரியாமல் முகத்தில் குழப்ப ரேகையை ஓடவிட்டாள் அமுதா.

(தேனிலவு தொடரும்...)

Share:

சனி, 25 பிப்ரவரி, 2012

இரண்டாம் தேனிலவு பகுதி - 7


7. ஏன் இந்த கொலைவெறி?


- நெல்லை விவேகநந்தா -

ஒன்றரை மணி நேரத்திற்கு முன்பாக ஈரோட்டில் நடந்த திடீர் களேபரத்திற்குப் பிறகு ஆனந்த், ஷ்ரவ்யா இருவரும் அதிகம் பேசாமல் மவுனமாகவே கோவை எக்ஸ்பிரஸில் பயணித்தனர். மணி இரவு பத்தைக் கடந்த சிறிது நேரத்தில் கோவை நகருக்குள் பயணித்தது ரெயில்.



"ஷ்ரவ்யா..."



அதுவரை அமைதியாய் ஏதோ சிந்தனையில் மூழ்கிப்போய் இருந்த ஷ்ரவ்யாவை தனது குரலால் எழுப்பினான் ஆனந்த்.



"கூப்பிட்டீங்களா?" ஷ்ரவ்யா கேட்டாள்.



"ஆமா... நாம கோவை வந்துட்டோம். இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல ரெயில்ல இருந்து இறங்கணும். அதான் கூப்பிட்டேன்."



"சரி, இதோ நான் ப்ரெஷ் ஆயிட்டு வந்துடுறேன்..." என்ற ஷ்ரவ்யா பாத்ரூம் பக்கம் உள்ள வாஷ் பேஷினை நோக்கி நடந்தாள்.



கோவை ரெயில் நிலையம் நெருங்கி வந்ததால் வாஷ் பேஷினை ஒட்டியிருந்த கம்பார்ட்மென்ட் வாசலில் சிலர் தங்களது லக்கேஜ்களை அடுக்கி வைத்திரு ந்தனர். கொஞ்சம் சிரமப்பட்டு வாஷ் பேஷின் கண்ணாடி முன்பு போய் நின்றவள் வெகுநேரத்திற்குப் பிறகு தனது முகத்தை உன்னிப்பாகக் கவனித்தாள்.



ஏதோ ஒருவித சோகம் அவளது முகத்தில் இழையோடிக் கொண்டிருந்தது. கண்களும் தூக்கத்தை தொலைத்ததாய் பொலிவிழந்து காணப்பட்டன.



தற்காலிகமாய்க் காணாமல் போயிருந்த தனது அழகை அவளாலேயே காண முடியவில்லை போலும். இரு கைகளிலும் தண்ணீரை பிடித்தவள், மெதுவாய் அதை முகத்துக்கு கொண்டு சென்று, அதில் படிந்திருந்த கவலை ரேகைகளை அழித்து விட்டாள்.



முகம் கழுவி முடித்ததும், இடுப்புப் பிரதேசத்தில் சொருகி வைத்திருந்த கைக்குட்டையை எடுத்து முகத்தில் அடம் பிடித்து ஒட்டிக் கொண்டிருந்த தண்ணீரை ஒற்றியெடுத்தாள். சற்று இடம் மாறியிருந்த குட்டியான ஸ்டிக்கர் பொட்டை இரு புருவங்களுக்கும் மத்தியில் சிறைப்பிடித்தாள்.



கோவை ரெயில் நிலையம் வந்துவிட்டபடியால் ஷ்ரவ்யாவை சுமந்து வந்த ரெயிலின் வேகம் தணிந்தது. வேகமாக ஆனந்த் அருகில் சென்றவள் தனக்குரிய ல க்கேஜை தூக்கிக் கொண்டாள். ஆனந்தும் அவனுக்குரிய சூட்கேசை எடுத்துக் கொண்டு இறங்குவதற்கு தயாரானான்.



கோவை ரெயில் நிலையத்திற்குள் முழுவதுமாய் நுழைந்த கோவை எக்ஸ்பிரஸ் ஓய்வெடுத்துக் கொள்ள, சக பயணியரோடு இறங்கி நடக்க ஆரம்பித்தனர் ஆனந்தும், ஷ்ரவ்யாவும்!



ரெயில் நிலையத்திற்கு முன்பாக வந்து நின்றபோது தனது வாட்சைப் பார்த்தான் ஆனந்த். அது, இரவு 10.20 மணி என்று காட்டியது.



நள்ளிரவை நோக்கிப் பயணிக்கும் நேரம் என்பதால் ரெயில் நிலையம் முன்பு ஆட்டோக்களும், கால் டாக்ஸிகளும் மட்டுமே நின்றிருந்தன.



ரெயிலில் இருந்து இறங்கிய பயணிகளில் பலர் ஆட்டோ டிரைவர்களிடம் பேரம் பேசாமல் பயணிக்க ஆரம்பித்தார்கள். ஆனந்த் மட்டும் கையைப் பிசைந்து கொண்டு நின்றிரு ந்தான்.



”ஆனந்த்... இப்போ நாம எங்கே போகப் போறோம்? இப்பவே ஊட்டிக்கு கிளம்புறோமா-? இல்ல... இங்கே லாட்ஜ் எங்கேயும் தங்கிட்டு, நாளைக்கு காலையில புறப்படுறோமா?”



”இன்னிக்கு நைட் இங்கேதான் ஸ்டே பண்ணுறோம். நாம தங்கப் போகுற இடம் லாட்ஜ் இல்ல, என்னோட ப்ரெண்ட் வீடு.”



”ப்ரெண்ட் வீடுன்னு சொல்றீங்க. நம்மள தப்பா நெனைக்க மாட்டாங்களா?”



”தப்பாதான் நெனைப்பாங்க. ஆனா, நான் சொல்லப் போகுற பொய்யில் அந்த தப்பு எல்லாம் காணாமல் போய்விடும்.”



”அப்படி என்ன பொய் சொல்லப் போறீங்க?”



”அது மட்டும் சஸ்பென்ஸ்.”



”ஆனந்த்... நான் ஒண்ணு கேட்பேன்; தப்பா நினைச்சிக்க மாட்டீங்களே...”



”ஒண்ணு இல்ல, ரெண்டே கேளு...”



”வேறு ஒண்ணும் இல்ல; இன்னிக்கு ஒரு நாள்லயே நான் உங்க முகத்துல ஏகப்பட்ட சந்தோஷங்களையும் பார்த்து விட்டேன், சோகங்களையும் பார்த்து விட்டேன். கூடவே, விளையாட்டுப் பிள்ளையாய் பேசும் பேச்சையும் ரசித்து விட்டேன். நீங்க எப்போதுமே இப்படித்தானா? இல்ல... இன்னிக்கு மட் டும்தான் இப்படியா?”



”பட்டிமன்றம் நடத்துற நேரம் இது இல்ல. முதல்ல என்னோட ப்ரெண்ட் இங்கே எங்கே இருக்குறாருன்னு கண்டுபிடிப்போம்.”



”அவரு உங்க ப்ரெண்ட் தானே? வேறு எப்படி அட்ரஸ் தெரியாம இருக்கும்?”



”நான் இதுக்கு முன்னாடி கோவைக்கு வந்து இருந்தாலும், இந்த ப்ரெண்ட் வீட்டுக்கு போனது கிடையாது. இவரும் 6 மாசத்துக்கு முன்னாடிதான் எங்க சென்னை ஆபீஸ்ல இருந்து டிரான்ஸ்பர் வாங்கிட்டு இங்கே வந்திருக்காரு. இப்போ நான் இங்கே வர்றது பற்றி அவருக்கு தகவல் சொல்லவே இல்ல. அதான் எப்படி பேசலாம்னு யோசிச்சுட்டு இருக்கேன்.”



”அப்போ... நாம உங்க ப்ரெண்ட் வீட்டுக்கு போக வேண்டாம். ஏதாவது ஒரு நல்ல லாட்ஜ்ல தங்கிட்டு நாளைக்கு காலையில ப்ரெஷ் ஆக புறப்படுவோம்.”



”நோ ஸ்ரவ்யா. எனக்கு இதுக்கு முன்னாடி லாட்ஜ்ல தனியா தங்கின அனுபவம் எனக்கு கிடையாது. அதுவும் உன்னைப் போல ஒரு பொண்ணோட திடீர்னு லாட்ஜ் பக்கம் போய் நின்னா, அங்கே உள்ள எல்லோருமே ஒரு மாதிரியா பார்ப்பாங்க. அப்படியொரு அவமானம் வேண்டாம்னு நினைக்கிறேன்.”



”அப்படீன்னா, இப்போ நாம எதுக்குதான் ஊட்டிக்குப் போறோமாம்?”



ஷ்ரவ்யாவின் இந்த கேள்விக்கு பதிலளிப்பதை தவிர்த்த ஆனந்த், மொபைல் மூலம் தனது ப்ரெண்டைத் தொடர்பு கொண்டான்.



”என்ன ஆனந்த்... எப்படி இருக்குறீங்க? எங்கே இருக்குறீங்க? திடீர்னு இந்த நேரத்துல போன் பண்ணுறீங்க” - எதிர்முனையில் ஆனந்தின் நண்பர் அண்ணாத்துரை பேசினார்.



”அது ஒண்ணும் இல்ல, ஊட்டிக்கு போகலாம்னு வந்தேன். இப்போ நைட் ஆகிட்டதுனால உங்க வீட்டுல தங்கிட்டு போகலாமான்னு தோணுச்சு. அதான் பேசுறேன்.”



”அப்படீன்னா... நீங்க இப்போ கோவையிலேயா இருக்குறீங்க?”



”ஆமாம்...”



“அப்போ உடனே கிளம்பி வீட்டுக்கு வாங்க. பக்கத்துல உள்ள ஆட்டோ டிரைவர் கிட்ட மொபைலை குடுங்க. அவரு கிட்ட நான் அட்ரஸ் சொல்றேன். ரெயில்வே ஸ்டேஷன்ல இருந்து இங்கே வர்றதுக்கு 60 ரூபாதான். அதுக்கு மேலே ஒரு பைசா கூட குடுக்காதீங்க...” என்று அண்ணாதுரை சொல்ல... மொபைலை பக்கத்தில் வந்து நின்ற ஆட்டோ டிரைவரிடம் கொடுத்தான். டிரைவரும், எதிர்முனையில் பேசிய அண்ணாதுரை வசிக்கும் வீட்டின் முகவரியை மனதிற்குள் உள்வாங்கிக் கொண்டான்.



ஆனந்தும், ஷ்ரவ்யாவும் ஆட்டோவில் ஏறி அமர்ந்தனர்.



“ஸார்... இது மிட்நைட் நேரம். நீங்க 120 ரூபா கொடுத்தாதான் நான் அங்கே வரைக்கும் போக முடியும். முடியாதுன்னா இப்பவே கீழே இறங்கிடுங்க...”



ஆட்டோ டிரைவரின் மிரட்டல் தொனியில் அமைந்த பேச்சு ஆனந்தை எரிச்சல் படுத்தினாலும் அமைதியாகவேப் பேசினான்.



”முதல்ல அந்த அட்ரசுக்கு போங்க. 120 என்ன, 150 ரூபாயே தர்றேன்” என்று ஆனந்த் சொன்ன பிறகு ஆட்டோவை வேகமாகக் கிளப்பினார் டிரைவர்.



சுமார் 15 நிமிடத்தில் அண்ணாதுரை வசித்து வந்த வாடகை வீட்டு முன்பு நின்றது ஆட்டோ. நண்பனை வரவேற்க வீட்டிற்கு முன்பு நின்று கொண்டிருந்தார் அண்ணாதுரை.



ஆட்டோவில் இருந்து இறங்கிய ஆனந்த்தை உற்சாகமாக அழைக்க நெருங்கியவர், அவனுக்கு அருகில் இருந்த ஷ்ரவ்யாவைப் பார்த்துவிட்டு அப்படியே நின்றார். ஷ்ரவ்யா யார் என்று நண்பர் கேட்பதற்குள் ஆனந்தே முந்திக்கொண்டு சொன்னான்.



”இவ என்னோட அத்தை மகள்தான். இன்னும் தெளிவா சொன்னனும்னா இவ என்னோட உட்பீ. அதான் என்னோட வந்திருக்கா...” என்று ஆனந்த் சொல்ல, ஷ்ரவ்யாவையும் புன்னகையோடு வரவேற்றார் அண்ணாதுரை.



கராறாக ரேட் பேசி வந்த ஆட்டோ டிரைவரிடம் 150 ரூபாயை ஆனந்த் திணிக்க... ”ரொம்ப தாங்ஸ் ஸார்” என்று சொல்லிவிட்டு பறந்தான் ஆட்டோ டிரைவர்.



”நீங்க ரெண்டு பேரும் வருவீங்கன்னு முன்னாடியே சொல்லியிருந்தா தடபுடலா சாப்பாட்டிற்கு ஏற்பாடு செஞ்சிருப்பேன். இப்பதான் நாங்க எல்லோரும் சாப்பிட்டு விட்டு படுத்தோம். கால் மணி நேரம் பேசிட்டே இருங்க. கொஞ்ச நேரத்துல சட்னி வெச்சு, தோசை சுட்டு கொண்டு வருகிறேன்...” என்று சொல்லிவிட்டு கிச்சனுக்குள் நுழைந்தார் அண்ணாத்துரையின் மனைவி ரஞ்சனி.



ஆனந்த்தும், ஷ்ரவ்யாவும் அடுத்தடுத்து பாத்ரூமிற்குள் சென்று ப்ரெஷ் ஆகிவிட்டு வெளியே வந்த சற்று நேரத்தில் சுடச்சுட தோசையோடு, தேங்காய்ச் சட்னியையும் கொண்டு வந்து வைத்தார் ரஞ்சனி. இருவரும் ருசித்து சாப்பிட்டார்கள்.



படுக்கும் நேரம் வந்தது. ஷ்ரவ்யாவை தனியாக அழைத்தார் ரஞ்சனி.



”கல்யாணத்துக்குப் பிறகுதான் ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து படுக்கணும். அதுவரைக்கு தனித்தனியா படுக்குறதுதான் நல்லது...” என்று ஸ்ரவ்யாவின் காதுகளுக்குள் கிசுகிசுத்தவர், அவளைத் தனது படுக்கையறைக்கு அழைத்துச் சென்றார்..      



ஆனந்தும், அண்ணாத்துரையும் லிவ்விங் ரூமில் பாய் விரித்து படுத்தனர். நீண்ட தூர பயணக் களைப்பில் சட்டென்று உறங்கிப் போனான் ஆனந்த். அதேநேரம், அவன் மனதிற்குள் ஊசலாடிக்கொண்டிருந்த ”கொலை வெறி” மிருகம் மட்டும் விழித்துக் கொண்டது.


(தேனிலவு தொடரும்...)
Share:

செவ்வாய், 14 பிப்ரவரி, 2012

ஸ்ரீராமகிருஷ்ண விஜயம் ஆசிரியர் பாராட்டு!




நெல்லை விவேகநந்தா எழுதியுள்ள, இன்னும் சில தினங்களில் வெளிவர உள்ள இந்தியாவின் விடிவெள்ளி சுவாமி விவேகானந்தர் - விறுவிறுப்பான நடையில் வீரத் துறவியின் விரிவான வரலாறு என்கிற நூலுக்கு ஸ்ரீராமகிருஷ்ண விஜயம் ஆன்மிக - பண்பாட்டு மாத இதழின் ஆசிரியர் சுவாமி விமூர்த்தானந்தர் வழங்கியுள்ள அணிந்துரை இங்கே உங்கள் பார்வைக்கு...


சுவாமி விவேகானந்தரின் வரலாற்றை மற்றும் சொற்பொழிவைப் படிக்கும்போது அவருடன் வாழ்கின்ற அனுபவமே கிடைக்கும்.


சுவாமிஜி ஓர் அறிவுக்கடல்; அருட்புனல்; சிறந்த சிந்தனைவாதி; செயல்திறன் மிக்கவர்; சிறந்த ஆசிரியர்; மிகச்சிறந்த யோகி.


பாரத நாட்டின் மீதும், அதன் பாமர மக்கள் மீதும் பேரன்பு கொண்டவர். என்று பிறந்தது என்று கூற இயலாத இந்து மதத்தினை உலகெங்கும் எடுத்துச் சென்றவர்.


இந்திய நாட்டுப் பெண்களின் முன்னேற்றம், பாமரனுக்கும் கல்வியறிவு என்ற குறிக்கோள்களை உருவாக்கி, செயல் படுத்திக் காட்டியவர். அவரது பன்முகத் திறன்களைப் பற்றித் தனித்தனியாகப் புத்தகங்கள் எழுதிக் கொண்டே போகலாம். எழுதப்பட்டும் வருகின்றன.


இந்நூலாசிரியர் நெல்லை விவேகநந்தா அவர்கள், சுவாமி விவேகானந்தரின் வாழ்க்கை நிகழ்ச்சிகளைத் தொகுத்து, 'இந்து மதத்தின் விடிவெள்ளி சுவாமி விவேகானந்தர்' என்ற தலைப்பில் விறுவிறுப்பான ஒரு தொடர் நாவலைப் போல சுவாமிஜியின் வாழ்க்கையை எழுதி இருக்கிறார்.


சுவாமி விவேகானந்தரின் 150-வது பிறந்த நாள் உலக மெங்கும் கொண்டாடப்பெறும் இவ்வருடம் இந்நூலை வெளியிடுவது தனிச்சிறப்பு பெறுகிறது.


சுவாமிஜியின் வாழ்க்கையில் முக்கியமான சம்பவங்களை 240 பக்கங்களுக்குள் சுருக்கமாக அந்தந்த தலைப்புகளில் அடக்கியிருப்பது பாராட்டுக்குரியது.


வரலாற்றுப் புகழ்பெற்ற சுவாமிஜியின் சிகாகோ சொற்பொழிவு, 'அமெரிக்க சகோதரிகளே... சகோதரர்களே...' என்று தொடங்கப்பட்டபோது, 'அடுத்த நொடியே பலர் எழுந்து நின்று கைதட்டினர். அந்தப் பலத்த ஓசையில் அந்த அரங்கமே அதிர்ந்தது' (பக்கம் 129) என்று ஆசிரியர் நெகிழ்ந்து குறிப்பிடுகிறார்.


இதைப் பற்றி சகோதரி நிவேதிதை எழுதும்போது, 'சுவாமிஜி இந்துக்களின் மதக் கோட்பாடுகளைப் பற்றி பேச ஆரம்பித்தார். அவர் முடித்தபோது இந்து மதம் உருவாக்கப் பட்டிருந்தது' என்று குறிப்பிடுவதை இங்கே நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும்.


இந்த நூலின் 12-வது அத்தியாயத்தில் பகவான் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் கட்டளைப்படி தட்சிணேஸ்வரம் காளி தேவியிடம் தனது குடும்ப வறுமைக்காக சுவாமி விவேகானந்தர் பிரார்த்தனை செய்ய போனதும், தேவியைப் பார்த்தும் எதுவும் கேட்கத் தோன்றாமல், மூன்று முறை திரும்பி வந்ததும் இந்நூலில் சுருக்கமாக விளக்கப்பட்டுள்ளது.


சுவாமி விவேகானந்தரின் வாழ்க்கையில் இது ஓர் உணர்ச்சிகரமான கட்டம். சுவாமிஜி, முதன் முதலாக தன் கண்ணெதிரே காளிதேவியே எழுந்தருளிப் புன்னகை புரிந்து கொண்டிருப்பதைப் பார்த்ததும், அவரது கொள்கை அடியோடு மாறியது. பின்னாளில், உலகம் முழுவதும் அத்வைதக் கொள்கையை சுவாமி போதித்து வந்தாலும், உருவக் கடவுளின் தேவைப் பற்றியும் உறுதிபட அவர் எடுத்துரைத்தார்.


அதேபோல, 'சென்னையில் சுவாமிஜி' என்ற தலைப்பில் (அத்:20) சுவாமிஜியின் முதல் சென்னை விஜயம் (1893) பற்றிய செய்திகள் தொகுத்தளிக்கப்பட்டுள்ளன.


சுவாமிஜியை சிகாகோ சர்வ சமய மாநாட்டில் உரையாற்றுவதற்காக அமெரிக்காவிற்கு அனுப்ப சென்னை இளைஞர்கள் பட்ட பாடும், போய் வந்த பின்பு சுவாமிஜியின் வெற்றிச் செய்தியையும், செயல் திட்டங்களையும் மக்களிடையே எடுத்துச் சென்றதில் சென்னை இளைஞர்கள் ஆற்றிய பங்கும் அளவிற்கரியது.


இதுபோன்ற எண்ணற்ற சுவையான நிகழ்ச்சி களையும், சுவாமிஜியுடன் தொடர்புடைய மனிதர்களையும் பற்றி அறிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆவலை இந்நூல் உருவாக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை.


இந்த நூலை வாசிக்கும் அனைவருக்கும் பகவான் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் அருள் பெருகட்டும் என்று பிரார்த்தித்துக் கொள்கிறேன்.



இறைவன் தொண்டில்
(சுவாமி விமூர்த்தானந்தர்)

ஆசிரியர்

ஸ்ரீராமகிருஷ்ண விஜயம்

ஆன்மிக - பண்பாட்டு மாத இதழ்

ஸ்ரீராமகிருஷ்ண மடம்,


மயிலாப்பூர், சென்னை -- 600 004
Share:

ஞாயிறு, 1 ஜனவரி, 2012

இரண்டாம் தேனிலவு - தொடர் கதை 6


6. முதலிரவு பரபரப்பு
 - நெல்லை விவேகநந்தா -

வெள்ளைச் சுவற்றில் நின்று கொண்டே ஓடிக்கொண்டிருந்த கடிகாரத்தைப் பார்த்தாள் அமுதா. மணி, இரவு ஒன்பதை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது.

'இந்நேரம் பெட்ரூம் முழுக்க பூக்களை கொட்டி பஸ்ட் நைட்டுக்கு ஏற்பாடு செய்திருப்பாளே அம்மா... அப்படியொரு சம்பவத்தை நடக்க விடக்கூடாதே...' என்று மனதிற்குள் பரபரப்பானாள் அமுதா.

ஒருவேளை குணசீலன் தன்னை கட்டாயப்படுத்தினால் என்ன செய்வது என்ற அச்சமும் அவளது முகத்தில் வெளிப்படையாக தெரிந்தது.

தனக்கு ஏற்பட்ட இப்படியொரு நிலை, காதலித்துக் கொண்டிருக்கும் வேறு எந்த பெண்ணுக்கும் வரக்கூடாது என்றும் தன் குல தெய்வம் ஆனந்தவல்லி அம்மனை வேண்டிக் கொண்டாள்.

அமுதா மனதிற்குள் கனமாக யோசித்துக்கொண்டிருக்கும் போதே அவளது அம்மா பாக்கியம் பெரும் குரலெடுத்து கூப்பிட்டாள்.

"என்னடி... நல்ல காரியம் நடக்கப் போகுற நேரத்துல மூஞ்ச உம்முன்னு வெச்சிட்டு இருக்க. பெட்ரூம்ல உன்னோட புருஷன் வெயிட் பண்ணிட்டு இருப்பாரு. சீக்கிரமா உள்ளே போ. ரொம்ப நேரம் பேசிட்டு க்காதீங்க. சீக்கிரமாவே விளக்க அணைச்சுக்கோங்க. புருஷன் என்ன செஞ்சாலும் திமிறி நடந்துக்காத. எல்லாம் உன்னோட நன்மைக்குத்தான் சொல்றேன்..." என்று, சில அறிவுரைகளை ஒப்பித்த பாக்கியம் பாய், தலையணை, போர்வைகளை எடுத்துக்கொண்டு வீட்டு வராண்டாவிற்குள் போய்விட்டாள்.

எப்போதும் அமைதியாய் வலம் வரும் பாக்கியத்தின் கணவர் தங்கதுரையும் அங்கே அமைதியின் ஒட்டுமொத்த உருவமாக அமர்ந்திருந்தார்.

"என்னங்க... சின்னஞ் சிறுசுக இன்னிக்குதான் ஒண்ணாகப் போறாங்க. எதுவும் பேசாம படுத்துத் தூங்குங்க. எது பேசனும்ன்னாலும் காலையில பாத்துக்கலாம்..." என்று, கணவனுக்கு அதிகாரமாய் உத்தரவிட்டு விட்டு பாயில் படுத்துக் கொண்டாள்.

என்ன நினைத்தாரோ தங்கதுரை, திடீரென்று பேச வாயெடுத்தார்.

"ஆமா... இளையவ வாணி எங்கே இருக்குறா?"

"பேசாம படுங்கன்னுதானே சொன்னேன். அவள உங்க அண்ணன் வீட்டுலதான் இன்னிக்கு ராத்திரி மட்டும் படுக்கச் சொல்லி இருக்கேன். நாளைக்கு காலையில வந்திடுவா..."

பாக்கியம் சொல்லி முடிப்பதற்குள், கம்மென்று திரும்பிப் படுத்துக் கொண்டார் தங்கதுரை.

நேரம் வேகமாக ஓடத் துவங்கியது.

தனக்கு முன்பு வந்து நின்ற அமுதாவை வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்தான் குணசீலன்.

கையில் ஒரு சொம்பு நிறைய சுண்டக்காய்ச்சிய பால் வைத்திருந்தவள், அதை ஒரு வெள்ளி டம்ளரால் மூடியிருந்தாள். இரு கைகளிலும் நிரம்பி வழிந்த தங்க வளையல்கள் பால் நிரம்பியிருந்த சொம்பை ஒட்டி உறவாடிக் கொண்டிருந்தன.

திருமணத்தன்று கட்டியிருந்த மாம்பழக் கலர் பட்டுப்புடவையைக் கட்டியிருந்தாள். வெட்கப்படுவது போல் தலை குனிந்திருந்தாள். மற்றபடி முகத்தில் குறிப்பிட்டுச் சொல்லும்படியாக மேக்கப் எதுவும் இல்லை.

உதாரணமாகச் சொல்ல வேண்டும் என்றால், நம் தமிழ் சினிமாக்களில் முதலிரவு காட்சிகளில் வரும் ஹீரோயின் போலவே ஜொலித்தாள் அமுதா. குணசீலனுக்கும் இது நினைவுக்கு வராமல் இல்லை. உடனே அவளது காலைப் பார்த்தான்.

அமுதாவின் வலது கால் பெருவிரல் கோலப்பொடி இல்லாமலேயே கோலம் போடுகிறதா என்று உன்னிப்பாகப் பார்த்தான். ஆனால், அப்படியொரு காட்சி கிடைக்காமல் அவனது கண்கள் ஏமாந்து போனதுதான் மிச்சம்.

“சரி... சினிமாவில் வருவதை எல்லாம் நிஜத்தில் எதிர்பார்க்க முடியுமா?” என்று தனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொண்டவன், அவளது முகத்துக்கு நேராகப் பேசினான்.

"என்ன அமுதா. ரூமிற்குள் வந்த வேகத்தில் நின்று விட்டாய். நான் உன் கணவன்தானே? பக்கத்தில் வந்து உட்கார்" என்றான்.

அமுதா பட்டுச்சேலையில் பளபளத்தாள் என்றால், குணசீலனும் திருமணத்தன்று கட்டியிருந்த பட்டு வேஷ்டி, சட்டையில் புதுமாப்பிள்ளை போலவே... ஆனால் கொஞ்சம் வெட்கத்தோடு அமர்ந்திருந்தான்.

கொண்டு வந்த பசும்பாலை ஒரு ஓரமாய் வைத்த அமுதா மறுபடியும் தனது மவுனத்தை தொடர்ந்தாள்.

“என் மேல எதுவும் கோபமா? வந்தது முதல் அமைதியா இருக்கிறாயே...”

குணசீலன்தான் அமுதாவின் மவுனத்தை கலைக்கும் விதமாக பேசினான்.

“அப்படியெல்லாம் ஒண்ணும் இல்லீங்க. கொஞ்சம் உடம்புக்கு சரியில்ல...”

அமுதா சொல்லி முடிப்பதற்குள்ளாகவே பதற்றத்தை அவசரமாக வெளிப்படுத்தினான் குணசீலன்.

“என்னது... உடம்பு சரியில்லையா? காய்ச்சல் அடிக்குதா? இல்ல... வேறு ஏதும் பிரச்சினையா?” என்றவன், அவளை தொட முயன்றான்.

அமுதா இதை எதிர்பார்த்தாளோ என்னவோ, சட்டென்று விலகி அமர்ந்தாள்.

“பரவாயில்ல... பெருசா பிரச்சினை ஒண்ணும் இல்ல. மனசுதான் சரியில்ல.”

“அப்படீன்னா...?”

“அத எப்படி சொல்றதுன்னுதான் தெரியல.”

சில நொடிகள் மவுனத்தில் கரைந்தவன், அமுதா இப்படிச் சொல்ல, அதுதான் காரணமாக இருக்க வேண்டும் என்று அவனாக ஒரு காரணத்தை கண்டுபிடித்தான்.

“யூ மீன் தட் த்ரி டேஸ் ப்ராப்ளம்?”

குணசீலன் சொன்னது அமுதாவுக்கு புரியாமல் ஒன்றும் இல்லை.

“அது இல்ல. இப்போ நான் நார்மல் ஆகத்தான் இருக்கேன். ஆனா...”

“புரிஞ்சுக்கிட்டேன் அமுதா. திடீர்னு பஸ்ட் நைட்டுக்கு ஏற்பாடு செஞ்சிட்டாங்களே... அங்கே எப்படி நடந்துக்கறதுன்னுதானே யோசிக்கிற?”

“ஆமாம்” என்று சொல்வது போல் தலையை மவுனமாக ஆட்டினாள் அமுதா.

“சரி, இதெல்லாம் பெரிய பிரச்சினையே இல்ல. பஸ்ட் டிரிப் என்றால் அப்படித்தான் இருக்கும். போகப்போக சரியாகிவிடும்.”

இப்படி “அனுபவசாலி” போல் பேசிய குணசீலனை சட்டென்று நிமிர்ந்து பார்த்தாள் அமுதா.

அவளது பார்வை கேட்ட கேள்வியை புரிந்து கொண்டான் குணசீலன்.

“தப்பா நெனைச்சுக்காத அமுதா. நான் பொதுவாகத்தான் சொன்னேன். எந்தவொரு புது விஷயமா இருந்தாலும் முதல்ல தயக்கம் இருக்கும். போகப்போகத்தான் அது சரியாகும். அதுமாதிரி இதுவும் இருக்கலாம்ங்குற யூகத்துலதான் அப்படி சொன்னேன். மற்றபடி, நானும் அந்த விஷயத்துல உன்ன மாதிரியே ஒண்ணாம் வகுப்புதான்.”

குணசீலன் இப்படிச் சொன்னதும்தான் தன்னையே மறந்து சிரித்துவிட்டாள் அமுதா.

அவளது சிரிப்பில் குணசீலனின் திடீர் டென்ஷனும் பட்டென்று மறைந்து போனது.

“இத... இதத்தான் உன் கிட்ட எதிர்பார்க்குறேன் அமுதா.”

“எப்போதும் சிரிச்சுட்டு இருக்குறதயா?”

“ஆமா... உன்கிட்ட எனக்கு பிடிச்ச முதல் விஷயமே இந்த சிரிப்புதான். அதுக்கு என்ன விலை... ஏன், நீ என்ன வரம் கேட்டாலும் கூட கொடுக்கலாம்தான்...” என்று கூறி சற்று இடைவெளி விட்டவன், அமுதாவின் முகத்துக்கு அருகே தன் முகத்தை கொண்டு சென்று, “உனக்கு என்ன வரம் வேண்டும் என்றாலும் கேள். இப்போதே தந்து விடுகிறேன்” என்றான்.

வரம் தருகிறேன் என்று சொன்ன குணசீலனை புதிராகப் பார்த்தாள் அமுதா.

“பொதுவா சாமிதானே வரம் கொடுக்கும்?”

“இங்கே என்னையும் சாமின்னு வெச்சுக்கோயேன்...”

“எனக்கு இப்போ வரம் தேவையில்லை. நான் கேட்கும்போது கொடுத்தா போதும்.”

“நீ இப்பவே ஏதாவது கேட்டுடுவியோன்னு நானே பயந்தேன். நல்லவேளை அப்படி கேட்கல. நீ எப்போ கேட்டாலும் அந்த வரத்தை நான் கொடுக்கத் தயார்” என்ற குணசீலன், தன் இரு கைகளையும் அவளை ஆசீர்வதிப்பது போல் தூக்கிக் காண்பித்தான்.

குணசீலனின் விளையாட்டுத்தனத்தைப் பார்த்து மறுபடியும் கொஞ்சம் சிரித்து வைத்தாள் அமுதா.

“உன் சிரிப்பை திரும்பத் திரும்ப கேட்கும்போது எனக்கு ஒரு கவிதையும் தோன்றுகிறது. அதை உன்னிடம் சொல்லலாம்தானே?”

“ம்... சொல்லலாம்.”

தன் தொண்டையை லேசாக இறுமி சரி செய்து கொண்டவன் அந்த திடீர் கவிதையை அந்த அழகான ஓவியத்திடம் ஒப்புவித்தான்.

“நீ
சிந்துவது
சில்லறையும் அல்ல
செல்போன் சினுங்களும் அல்ல
சினேகாவின் புன்னகையும் அல்ல

பிரம்மனின் தூரிகை
ஒன்றுக்குத்தான் தெரியும்
அந்த ரகசியம்...!”

இதற்கு மேல் போகாமல் கவிதையை நிறுத்திக் கொண்டவனிடம், அவ்ளோ பெரிய ரகசியமா என் சிரிப்பில் புதைந்து கிடக்கிறது?” என்று அப்பாவியாய்க் கேட்டாள் அமுதா.

“அப்படித்தான் வைத்துக்கோயேன்...” என்று சொல்லியபடியே அவளை கட்டியணைக்க முயன்றான் குணசீலன்.

அவள் என்ன நினைத்தாளோ, தன்னை அணைக்க வந்த கைகளை தன்னை அறியாமலேயே தட்டி விட்டு விட்டாள். அக்கணமே தன்னையும் அறியாமல் அழுதுவிட்டாள். அதேநேரம்,

குணசீலன் டென்ஷன் ஆகிவிட்டான்.

“உனக்கு என்ன ஆச்சு அமுதா? நான் உன்னை தொட வந்தா, ஒண்ணு பதற்றமாயிடுற; இல்லன்னா விலகிடுற. உன் மனசுக்குள்ள ஏதோ ஒரு பிரச்சினை இருக்குன்னு மட்டும் எனக்கு கன்பார்மா தெரியுது. அந்த பிரச்சினையை நாம பேசித் தீர்த்துக்குற இடம் இது இல்ல. நாளைக்கே நாம ஊட்டிக்கு புறப்படுறோம். அங்கே போயாவது நீ மனசு மாறிடுவாயான்னு பாக்குறேன்...” என்று அவன் சொன்னபோது சுனாமி தாக்கிய பேரதிர்ச்சிக்கு ஆளானாள் அமுதா.

(தேனிலவு தொடரும்...)
Share:

சனி, 31 டிசம்பர், 2011

இரண்டாம் தேனிலவு - தொடர் கதை 5


5. காணாமல் போன ஆனந்த்
- நெல்லை விவேகநந்தா -

"பயப்படாதீங்க ஆனந்த். அவரு எங்கிட்டதானே பேசனும்னு சொல்றாரு. மொபைலை குடுங்க..." ஆனந்திடம் இருந்து மொபைலை வாங்கிவிட்டாலும் ஷ்ரவ்யாவின் முகத்தில் லேசான கலவரம் தெரிந்தது. ஆனால், அதை அவள் வெளிக்காட்டிக் கொள்ளவில்லை.

எதிர்முனையில் ஷ்ரவ்யாவிடம் பேச பிரகாஷ் ஆர்வமாக காத்திருந்தான். 'நான்தான் இந்த பார்ட்டியை உனக்காக ஸ்பெஷலா ஏற்பாடு செய்து கொடுத்தேன். பணத்தைத் தாராளமா செலவு செய்யக்கூடிய பார்ட்டிதான். அவன் உனக்காகத் தந்த பணத்தில் எனக்கும் கொஞ்சம் தந்து விடு' என்று, தன் மனதிற்குள் உள்ள விஷயத்தை சொல்லத் தயாராக இருந்தான்.

"ஹலோ..."

ஷ்ரவ்யாவின் குரலைக் கேட்டதும் பிரகாஷின் முகம் மலர்ந்தது.

"அம்மாடி நான்தான் பிரகாஷ் பேசுறேன். நீ சேப்டியாதானே போய்க்கிட்டு இருக்க? உனக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லையே..."

"நான் சாந்திதான் பேசுறேன். இங்கே எந்தப் பிரச்சினையும் இல்ல. இப்போ, நீதான் பிரச்சினை."

"அய்யய்யோ... அப்படி சொல்லதம்மா. உன்ன அந்த கஸ்டமர் கூட அனுப்பி வைக்க ரெக்கமென்ட் பண்ணுனதே நான்தான்."

"சரி, இப்போ உனக்கு என்ன வேணும்?"

"அது வந்து...?"

படபடவென பேசிய ஷ்ரவ்யாவிடம், தனக்கான எக்ஸ்ட்ரா கமிஷன் பற்றி அவனால் சட்டென்று பேச முடியவில்லை. ஆனால், ஷ்ரவ்யாவுக்கு புரிந்து விட்டது.

"பொம்பள மாதிரி ரொம்பவும் வெட்கப்படாத. ஊட்டிக்குப் போயிட்டு வந்த உடனே உன்னையும் கவனிச்சிடுறேன்..." என்றாள் அவள்.

ஷ்ரவ்யா இப்படி சொன்ன பிறகுதான், பிரகாஷ் குரலில் உற்சாகம் பிறந்தது.

"சரி சாந்தி, அப்போ நாம அடுத்த வாரம் சந்திப்போம். மொபைல ஸார் கிட்ட குடுத்துடு. நான் மொபைலை வெச்சிடுறேன்..."

இதற்கும் மேல் அவனை பேசவிடாமல் மொபைலை ஆப் செய்தாள் ஷ்ரவ்யா.

ஆனந்த் எங்கே என்று தேடினாள். பல சந்தேகக் கேள்விகளை முகத்தில் வைத்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தான்.

"ஆனந்த்... நீங்க என்ன யோசிக்கிறீங்கன்னு எனக்கு நல்லாத் தெரியும். ஷ்ரவ்யா எப்படி சாந்தி ஆனாள் என்றுதானே யோசிக்கிறீங்க?"

"ஆமாம்..." ஆர்வமாகத் தலையாட்டினான் ஆனந்த்.

அவனை ஒட்டி அமர்ந்து கொண்டு, தனது ப்ளாஷ்பேக் கதையை மெதுவாய், கொஞ்சம் சோகமாய் சொன்னாள் ஷ்ரவ்யா.

"என்னோட உண்மையான பேரு சாந்திதான். சின்னக்குழந்தையில நான் அழகா மட்டுமில்லாம, அமைதியாகவும் இருப்பேனாம். என்னோட முகத்தைப் பார்த்தாலே அம்மாவுக்கு மன அமைதி கிடைக்குமாம். என்னைப் பார்த்துப் பார்த்து வளர்த்தது மட்டுமல்லாம, என் முகத்தைப் பார்த்துப் பார்த்துத்தான் என்னோட குடிகார அப்பா கூட குடும்பம் நடத்தி இருக்குறாங்க. எங்க அம்மாவுக்கு நான் சாந்தி, மனஅமைதி கொடுத்ததுனால, என் பேரையும் சாந்தின்னு வெச்சிட்டாங்க. எனக்கு விவரம் தெரிஞ்ச பிறகு சாந்திங்குற பேருல உள்ள பொண்ணுங்க பலரோட வாழ்க்கையை பாத்திருக்கேன். அவங்க யாருமே நிம்மதியா வாழல. என்னோட வாழ்க்கையும் அப்படி அமைஞ்சிடுமோன்னு பயந்தேன். அம்மா கிட்ட சொன்னேன். நாம இப்போ தங்கத்தட்டுல சாப்பிட்டு, மாளிகையிலயா வாழ்ந்துட்டு இருக்கோம். நாம கெடக்குறது இந்தக் கூவம் நாத்தத்துக்குள்ள. இதைவிட கேவலமா எந்த மனுஷனும் வாழ மாட்டான். உன்னோட வாழ்க்கை இதுக்கு கீழே எப்படியும் போகாது. அதனால, சாந்திங்குற பேரே இருக்கட்டும். உனக்கு பிடிக்கலனா மாத்திக்கோன்னு சொல்லிட்டாங்க. அம்மாவே இப்படி சொல்லிட்டதுனால எனக்கும் பெயரை மாத்தணும்னு தோணல. அப்படியே விட்டுட்டேன். ஒருகட்டத்துல, குடிச்சு குடிச்சே அப்பா இறந்து போக... கொஞ்ச நாள்லயே அம்மாவும் பன்றிக் காய்ச்சலால பாதிக்கப்பட்டு சிகிச்சை எடுக்க முடியாம இறந்து போயிட்டாங்க. நான் ஒரே பொண்ணுங்குறதுனால, பக்கத்து வீட்டுல உள்ளவங்க சாப்பாடு கொடுத்து உதவினாங்க. நான் வயசுக்கு வந்த அழகான பொண்ணா இருந்ததுனாலேயும், எனக்கு ஆதரவா பேச யாருமே இல்லங்குறதுனாலேயே எல்லா வாலிப பசங்களோட பார்வையும் என் மேலத்தான் விழுந்தது..."

தொடர்ந்து, ஷ்ரவ்யாவை பேச அனுமதிக்கவில்லை ஆனந்த். அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள் ஷ்ரவ்யா. அவனது கண்களின் ஓரமும் கசிந்திருந்தது.

"ஸாரி ஷ்ரவ்யா. உன்னோட கடந்த கால வாழ்க்கை இப்படி இருக்கும்னு நான் நெனைச்சுக்கூட பார்க்கல. ஸோ... ஸாரி!"

மறுபடியும் கலங்கினான் ஆனந்த்.

"நீங்க ரொம்ப நல்லவங்க ஆனந்த்..."

"எப்படிச் சொல்ற?"

"என்னோட கடந்த கால வாழ்க்கையில நடந்த ஒரு பார்ட் பத்தி சொன்னதுக்கே இவ்ளோ கண் கலங்கிட்டீங்களே. முழு கதையையும் சொன்னா... ஊட்டிக்கேப் போக வேண்டாம். இப்படியே சென்னைக்கு திரும்பிடுவோம்னு சொன்னாலும் சொல்லிடுவீங்க. அதனால, என்னோட கதையை நான் இதோட முடிச்சுக்கறேன்..." என்று சின்னக் குழந்தையைப் போல் சொன்னாள் ஷ்ரவ்யா. அவளது முகமும் மழை விட்ட வானம் போல் தெளிந்திருந்தது. உற்சாகமும் தெறித்தது.

"எப்படி ஷ்ரவ்யா... இவ்ளோ சோகத்தை உனக்குள்ள தாங்கிக்கிட்டு உன்னால சிரிக்க முடியுது? ஆனா, என்னால எந்தவொரு சோகத்தையும் தாங்கிக்க முடியலயே... இப்போ, நான் உன்கூட வர்றதுக்கு காரணமான பின்னணியிலும் ஒரு சோகம் இருக்கு. உன்னோட சோகத்தோட ஒப்பிடும்போது இது பெருசே இல்லதான். ஆனாலும் என்னோட மனசு மட்டும் நித்தம் நித்தம் வலிக்குது."

ஆனந்த் இப்படி சொன்போது நிஜமாகவே அவனது நெஞ்சு வலிக்க ஆரம்பித்துவிட்டது. வலது கையால் நெஞ்சை பிடித்துக் கொண்டான். நா வறண்டு போனதாலும், துக்கம் நெஞ்சை அடைத்ததாலும் பேச முடியாமல் திணறினான். ரெயிலில் எதிர் வரிசையில் இருந்தவர்களும் அதை கவனித்துவிட்டு பரபரப்பானார்கள்.

இவ்வளவு பரபரப்பையும் எதிர்பார்க்காத, எதிர் சீட்டில் அமர்ந்திருந்த, அடிக்கடி காதலனுடன் மொபைலில் கடலைப் போட்டுக் கொண்டு வந்த இளம்பெண் ஸ்வேதா, தனது பேக்கில் இருந்து தண்ணீர் பாட்டிலை எடுத்து ஷ்ரவ்யாவிடம் நீட்டினாள்.

நடுங்கிய கைகளோடு பாட்டிலைத் திறந்து, ஆனந்துக்கு தண்ணீரை குடிக்கக் கொடுத்தாள் ஷ்ரவ்யா. அவனது நெஞ்சையும் தடவிவிட்டாள்.

அவனது சட்டையில் வழிந்திருந்த மினரல் வாட்டரின் ஈரம், அவளது கையை மட்டுமின்றி அவளை மனதையும் நனைத்து குளிரச் செய்தது.

தனக்குள், தன்னையும் அறியாமல் விபரீதமாய் ஏதோ ஒரு கெமிஸ்ட்டி ஒர்க்கவுட் ஆகிக்கொண்டிருப்பதாகவே உணர்ந்தாள்.

சில நிமிடங்கள் கரைந்திருந்தன.

எதிரே வந்து தன் மீது மோதிய காற்று தந்த சுகத்தில், தனது சோகத்தில் இருந்து மீண்டும் வந்து கொண்டிருந்தான் ஆனந்த். அதுவரை கலகலவென பேசிக் கொண்டு வந்த அவனது முகத்தில் திடீர் மவுனம். பேய் மழை பெய்வதற்கு முன்பு வானம் கரும் மேகங்களால் மூடுமே... அதேபோன்ற இறுக்கம் அவனது முகத்தில் தெரிந்தது. 3 நாட்கள் ஷேவிங் செய்யாமல் விட்டதில் கருமையாய் வளர்ந்திருந்த தாடி முடிகள் அவனை இளம் தேவதாஸாய் அடையாளம் காட்டின.

10 நிமிடங்களுக்கு அவனிடம் இருந்து எந்த பேச்சும் இல்லை. 'இப்படிப்பட்ட ஒரு ஆளுடன், அவனது மகிழ்ச்சிக்காக உடன் செல்கிறோமே... நமக்கு ஏதாவது ஆபத்து என்றால் என்ன செய்வது" என்று ஷ்ரவ்யா யோசிக்க, அவளது ஒரு மனம் கட்டாயப்படுத்தினாலும், இன்னொரு மனதில் இரக்கம் சுரந்திருந்தது. 'சோகங்களும், துக்கங்களும் இல்லாத மனிதர்களே இல்லை. அவை ஒருவனுக்கு இருந்தால்தான் சொர்க்கத்தை தேடிச் செல்ல வேண்டும் என்ற வேகம் அவனுக்குள் எழும்...' என்று எப்போதே எங்கேயோ ஒரு புத்தகத்தில் படித்த வாசகம் அவளது மனக்கண் முன்பு அவசரமாய் வந்துவிட்டு போனது.

அதேநேரம், அதிரடி வேகத்தில் சென்று கொண்டிருந்த கோவை எக்ஸ்பிரஸ் திடீரென்று மவுனமாக பயணிக்க ஆரம்பித்தது. தன்னை திடீரென்று தாக்கிய சோகம், முகத்தில் தந்த தாக்கத்தை கர்ச்சிப்பால் துடைத்துவிட்டு வாட்சை பார்த்தான் ஆனந்த். இரவு 8.30 மணி ஆக 10 நிமிடங்களும், 35 நொடிகளும் பாக்கி இருந்தன.

ஏதோ ரெயில் நிலையம் வந்ததால், அது எந்த ஊர் என்பதை அறிய மஞ்சள் போர்டு எங்கே என்று தேடினான். 'ஈரோடு ஜங்ஷன்' என்ற பெயர்ப் பலகை பெரியதாய் பளிச்சிட்டது.

என்ன நினைத்தானோ, ஷ்ரவ்யாவிடம் எதுவும் சொல்லாமல் ரெயிலில் இருந்து இறங்கினான். ஷ்ரவ்யாவிற்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.

அவனது லக்கேஜ் பேக் எங்கே என்று தேடினாள். அது, அவன் பயணித்த சீட்டிற்கு அடியில் பத்திரமாக இருந்தது.

'அப்படியென்றால், ரெயில் புறப்படுவதற்குள் வந்து விடுவான்' என்று தனக்குள் முடிவு செய்து கொண்டாள். 4 நிமிடங்கள் வரை அமைதியாக ஈரோடு ஜங்ஷனில் நின்றிருந்த ரெயில் புறப்படுவதற்கான அறிகுறிகள் தெரிய ஆரம்பித்தன. ரெட் சிக்னல் அணைந்து எல்லோ சிக்னல் விழுந்தது. சில நொடிகளில் கிரீன் சிக்னலும் விழுந்து விடும். ஆனால், ரெயிலை விட்டு இறங்கிச் சென்ற ஆனந்த் மீண்டும் ரெயிலில் ஏறவில்லை.

கிரீன் சிக்னலும் விழுந்தாயிற்று. ரெயில் என்ஜின் டிரைவர் பலமான ஹாரனை சற்று இடைவெளியின்றி எழுப்பிவிட்டு ரெயிலை மெதுவாக நகர்த்தினார். ஷ்ரவ்யாவின் பதற்றம் அதிகமானது.

'ரெயிலில் இருந்து இறங்கிப் போன மனிதன் வராமல் போனாலும் கூட பரவாயில்லை. தற்கொலை... என்று ஏதாவது விபரீத முடிவு எடுத்து விட்டால், அதற்கு நாமும் ஒருவகையில் காரணம் ஆகிவிடுவோமே...' என்று மனதிற்குள் பரபரத்தாள்.

இருக்கையை விட்டு எழுந்தவள் கதவு நோக்கி வேகமாக ஓடினாள். அப்போதும், ரெயில் மெதுவாகத்தான் நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. ஓடி வந்தால் நிச்சயம் ரெயிலை பிடித்து விடலாம். ஆனால், அவள் எங்கு தேடியும் ஆனந்தை காணவில்லை.

பதற்றத்தில் தலைக்கு மேல் இரு கையையும் வைத்துக் கொண்டு, ஓடிக்கொண்டிருந்த ரெயிலின் கதவு அருகே அப்படியே உட்கார்ந்து விட்டாள். எப்போதும் இல்லாத சோகம் திடீரென்று அவளை தாக்கியது. அவளை அறியாமல் கண்ணீரும் வந்தது. ஓவென்று கதறி அழுதும் விட்டாள்.

திடீரென்று தனது காலை யாரோ மிதித்தது போன்ற ஒரு உள்ளுணர்வு. வந்த கண்ணீரை வேகமாக துடைத்துக் கொண்டு நிமிர்ந்துப் பார்த்தாள். வேகம் எடுத்திருந்த ரெயிலில் ஏறியிருந்தான் ஆனந்த். வேகமாக ஓடி வந்து ஏறியதில் மூச்சுவிட கொஞ்சம் சிரமப்பட்டான்.

அவனைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் எழுந்த ஷ்ரவ்யா, அவனை வேகமாக ரெயிலுக்குள் பிடித்து இழுத்தாள். திடீரென்று என்ன நினைத்தாளோ,தன்னையும் அறியாமல் அவனை கட்டிப் பிடித்துக்கொண்டு அழ ஆரம்பித்து விட்டாள். அருகே நின்றிருந்த பயணிகளும், என்னவோ... ஏதோ... என்று அங்கே கூடிவிட்டார்கள்.
(தேனிலவு தொடரும்...)
Share:

இரண்டாம் தேனிலவு - தொடர் கதை 4


4. அமுதாவின் கோபம்
- நெல்லை விவேகநந்தா -

பகல் முழுக்க வானில் நடந்து நடந்து களைத்துப் போன சூரியன், தூக்கம் கொள்ளத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தான். அதற்கு முன்னதாக அவன் மஞ்சள் தேய்த்துக் குளித்தானோ என்னவோ, அவன் அன்று கடைசியாக எட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த மேற்கு வானத்தில் மஞ்சள் நிற மேகங்களின் சிதறல்கள் அழகான இயற்கை ஓவியத்தை வரைந்து விட்டிருந்தது.

இப்படி, இயற்கை வீட்டிற்கு வெளியே வர்ணஜாலங்களை நிகழ்த்திக் கொண்டிருக்க... வீட்டிற்கு முன்பு வந்து நின்ற டாடா இன்டிகா காரின் ஹாரன் சப்தம் கேட்டு வேகமாக வந்தாள் பாக்கியம். அவளது மருமகன் குணசீலன்தான் காரிலிருந்து இறங்கி வந்தான்.

"மாப்ள... நீங்க மட்டும்தான் வந்தீங்களா? வேறு யாரும் வரலீயா?" - ஆர்வமாக விசாரித்தாள் மாமியார் பாக்கியம்.

"இல்ல அத்த. அமுதாவுக்கு என்னன்னு தெரியல. எங்க வீட்டோட இன்னும் ஒட்ட மாட்டேங்குறா. அதனாலதான் நான் மட்டும் வந்தேன்."

"அய்யய்யோ... நீங்க நினைக்கிற மாதிரி எதுவும் இல்ல மாப்ள. கல்யாணம் ஆன புதுசுல்ல, அதான் காரணம். வேறு எதுவும் இல்லை" என்று கூறி, மருமகன் தனது மகள் மீது அடுத்தக் குற்றச்சாட்டை கூற விடாமல் அவனது வாயை அடைத்தாள்.

வீட்டிற்குள் நுழைந்த குணசீலன், தனது புது மனைவி எங்கே என்று தேடினான். அட்டாச்டு பாத்ரூமில் இருந்து வெளிப்பட்ட அமுதா அவனது பார்வையில் தெரிந்தாள்.

அம்மா மட்டும்தான் வீட்டில் இருக்கிறாள் என்கிற தைரியத்தில் பாவாடையால் மட்டுமே மார்பு வரை மறைத்திருந்தாள். தலைமுடி தண்ணீரில் நனையாமல் இருக்க, அதை அழகாய் முடிந்து கொண்டை போட்டிருந்தாள். அவள் குளியலுக்குப் பயன்படுத்திய சீயக்காய் பவுடரின் வாசனை அவளுக்கு முன்பாக குணசீலனின் மூக்கை முத்தமிட்டு அவனை புது உற்சாகம் கொள்ளச் செய்தது.

புதுமனைவியை ஒரு மாதிரியாக பார்த்தவன் சட்டென்று இருக்கையில் இருந்து எழுந்தான். தான் அரைகுறை ஆடையோடு இருப்பதை உணர்ந்த அமுதா வேகமாக பெட்ரூமிற்குள் பாய்ந்தாள். அதேவேகத்தில் கதவையும் தாழ்ப்பாள் போட்டுக் கொண்டாள்.

"அமுதா... கதவ திற..."

கதவைத் தட்டிக் கொண்டே குரல் கொடுத்தான் குணசீலன். ஆனால், அமுதாவிடம் இருந்து எந்த பதிலும் இல்லை.

மறுபடியும் குணசீலன் கதவைத் தட்ட... அவனைப் பார்த்து விட்டாள் பாக்கியம். டம்ளரில் சூடாக இருந்த பசும்பாலை ஆற்றிக் கொண்டே வந்தவள், குணசீலனைப் பார்த்ததும் அவனுக்கு சில அடி தூரம் தள்ளியே நின்று விட்டாள்.

"மாப்ள... அங்கே என்ன பண்ணிட்டு இருக்கீங்க?"

மாமியார் குரல் கேட்டதும் சட்டென்று திரும்பினான் குணசீலன்.

"ஒண்ணும் இல்ல அத்த... இப்பதான் அமுதா குளிச்சிட்டு வெளியே வந்தா. அவகிட்ட பேசலாம்னு முயற்சி பண்ணினா, அவ கதவை பூட்டிக்கிட்டா. அதான் கதவை தட்டிட்டு நிக்கிறேன்."

குணசீலனின் பதிலில் அவன் லேசாக வழிந்ததும் பாக்கியத்திற்கு தெரியாமல் இல்லை. அவளும் திருமணம் ஆகிப் பிள்ளைகள் பெற்று, அவர்களுக்குத் திருமணமும் செய்து கொடுத்தவள்தானே? திருமணம் ஆகி ஒரு வாரத்திற்கு மேல் ஆகியும் முதலிரவைக் காணாத தனது மாப்பிள்ளையின் ஏக்கத்தை அவள் புரிந்து கொண்டாள்.

"முதல்ல இங்கே வந்து உட்காருங்க. இந்தப் பாலை குடிச்சுட்டு வெயிட் பண்ணுங்க. அவளே கொஞ்ச நேரத்துல வந்திடுவா..." என்றவள், நேராக அமுதா தாழ்ப்பாள் போட்டிருந்த கதவை தட்டினாள்.

"அம்மாடி... மாப்ளதான் வந்திருக்காரு. டிரெஸ் பண்ணி முடிச்சதும் அவரு கிட்ட கொஞ்ச நேரம் பேசிட்டு இரு. நான் பூக்காரம்மா வீட்டு வரைக்கும் போயிட்டு கொஞ்ச நேரத்துல வந்திடுறேன்."

அமுதாவின் பதிலை எதிர்பார்க்காமல் அங்கிருந்து அகன்றாள் பாக்கியம்.

குணசீலனுக்கு நேரம் போகவில்லை. விவசாயமே கதியென்று கிடக்கும் மாமனார் தங்கதுரை வீடு திரும்ப தினமும் இரவு 7 மணி தாண்டிவிடும் என்பதை ஏற்கனவே அறிந்திருந்ததால், மீதமிருக்கும் கொழுந்தியாளிடமாவது பேசலாமே என்று வாணியை தேடினான். அவளும் வீட்டில் இல்லை. அமுதா தாழ்ப்பாளிட்ட கதவையே சிறிது நேரம் வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

அந்த கதவு இப்போதைக்கு திறப்பதற்கான அறிகுறியே தென்படாததால், தான் கையோடு கொண்டு வந்திருந்த லேப்டாப்பைக் கையில் எடுத்து ஆன் செய்தான். ரிலையன்ஸ் டேட்டா கார்டையும் லேப்டாப்போடு இணைத்தவன், கூகுள் வழியாக தனது ஜி மெயிலுக்குள் நுழைந்து, தனக்கு வந்திருந்த திறக்கப்படாத மெயில்களை திறந்து படிக்க ஆரம்பித்தான்.

ஷைலஜா என்ற பெயரில் வந்திருந்த மெயிலை அவன் திறந்த போது, அதில் இன்னும் ஆர்வமாக மூழ்கினான். ஹாய் ஷாம்... என்று ஆரம்பித்த அந்த மெயில் கடிதத்தை கீ போர்டால் எழுதிய ஷைலஜா, தனது பெர்சனல் போட்டோக்கள் சிலவற்றை இணைத்திருந்தாள். அவற்றில் ஜீன்ஸ், டி-சர்ட் மற்றும் மெல்லிய சேலையில் அழகாக பளிச்சிட்டுக் கொண்டிருந்தாள் ஷைலஜா.

ஒவ்வொரு படத்தையும் பெரிதாக்கிப் பார்த்து ஜொள் விட்டவன், கடைசியாக சில வரிகளில் எழுதப்பட்டு இருந்ததைப் படித்து லேசாக அதிர்ந்தான்.

'ஷாம்... நானும் எத்தனை நாளைக்குத்தான் பேச்சுலராகவே இருப்பது. நானும் உன்னைப் போன்று திருமணம் செய்து கொள்ள முடிவு செய்து விட்டேன். வீட்டில் ஒரு மாப்பிள்ளை பார்த்திருக்கிறார்கள். மாப்பிள்ளை வீட்டில், எனது போட்டோவைக் கேட்டிருக்கிறார்கள். என்னை அழகாக புகழ்ந்தவர்களில் நீதான் டாப். அதனால்தான் இந்தப் போட்டோக்களை உனக்கு அனுப்பி இருக்கிறேன். உனக்குப் பிடித்த போட்டோவை செலெக்ட் செய்து அனுப்பு. அதையே நான் மாப்பிள்ளை வீட்டுக்கு அனுப்பி விடுகிறேன். உனக்கு பெர்சனலாக ஒன்றை சொல்லிக் கொள்ள ஆசைப்படுகிறேன். உன்னுடன் நான் எத்தனையோ முறை படுக்கையை பகிர்ந்து இருக்கிறேன். அதுதான் சொர்க்கம் என்றும் நினைத்திருக்கிறேன். இதையெல்லாம் தாண்டி ஒரு பந்தம் இருக்கிறது. அதுதான் திருமணம். நீ உன் விருப்பப்படி கிராமத்துப் பெண்ணை திருமணம் செய்து கொண்டு விட்டாய். நானும் உன் வழியிலேயே படித்த கிராமத்துப் பையனைத்தான் எதிர்பார்க்கிறேன். எனக்கும் உன்னைப் போன்று கிராமத்தில் பிறந்து வளர்ந்த ஒரு பையனே கணவனாக கிடைக்க வேண்டும் என்று உன் இஷ்ட தெய்வத்திடம் எனக்காக வேண்டிக்கொள். நானும் உன் நல்வாழ்க்கைக்காக பிரார்த்தனை செய்கிறேன். இப்படிக்கு, அன்புடன் ஷைலஜா.'

மெயில் கடிதத்தைப் படித்தவன், டி சர்ட்டில் ஒய்யாரமாக போஸ் கொடுத்துக் கொண்டிருந்த ஷைலஜா உருவப்படத்தின் மீது விரல்களால் வீணை மீட்டிக் கொண்டிருந்தான். கடைசியாக அவன் தனது ஆள்காட்டி விரலால் தொட்ட இடம் அவனையே வெட்கம் கொள்ளச் செய்தது. அக்கணமே ஷோபாவில் தலை சாய்த்து ஓரிரு நொடிகள்தான் கண்களை மூடி இன்ப வெள்ளத்தில் மூழ்கியிருப்பான். அடுத்த நொடியே கண்களைத் திறந்தான். எதிரே அமுதா நின்று கொண்டிருந்தாள்.

"ஆமா... இதுல என்ன பண்ணிட்டு இருக்கீங்க?"

அமுதா கேட்ட கேள்விக்கு எப்படி பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல் திணறியவன், "தப்பா நினைக்காத அமுதா. அது, எனக்கு வந்த மெயில் இல்ல. வேறு யாருக்கோ போக வேண்டியது எனக்கு வந்து விட்டது. அது யாருக்கு வந்திருக்கும்னு யோசிச்சிட்டு இருந்தேன். அதுக்குள்ள நீ வந்துட்ட..." என்றான்.

"நீங்க என்ன சொல்றீங்க? ஏதோ டி.வி. மாதிரி கையிலே வெச்சு இருக்கீங்களே... அது என்னன்னு தெரிஞ்சுக்கலாமேன்னுதான் கேட்டேன்."

அமுதாவின் பேச்சில் வேகம் இல்லாததால், லேப்டாப்பில் தான் செய்து கொண்டிருந்ததை அவள் பார்க்கவில்லை என்று அவசரமாக கணித்துக் கொண்டான் குணசீலன். அதேநேரம், அவள் லேப்டாப்பை டி.வி. என்று தவறாக சொன்ன வார்த்தையை சரியாக பிடித்துக் கொண்டான்.

"ஆமா... இது என்னன்னு சொன்ன?"

தான், கையில் வைத்திருந்த லேப்டாப்பை அமுதாவிடம் காண்பித்துக் கேட்டான் குணசீலன்.

"இது சின்ன டி.வி. பாக்ஸ் தானே?"

மடி கணினிதான் லேப்டாப் என்பதுகூட தெரியாமலேயே வாழ்ந்திருக்கிறாள் அமுதா.

"இது டி.வி. பாக்ஸ் இல்ல அமுதா. இதுவும் ஒரு கம்ப்யூட்டர்தான். இதோட பெயர் லேப்டாப். இத எங்கே வேண்டுமானாலும் நாம எடுத்துட்டுப் போகலாம்."

"இங்கே எதுக்காக இத எடுத்துட்டு வந்தீங்க?"

"என்ன அமுதா இப்படியொரு கேள்வி கேட்டுட்ட? என்னோட டியூட்டியில இது இல்லாம எதுவும் முடியாது."

"அப்படியா?"

இதற்கு மேல் அமுதாவால் அதுபற்றி விளக்கம் கூட கேட்க முடியவில்லை.

வீடே கதியென்று கிடந்து விட்டதால் உலக அளவில் ஏற்பட்ட அறிவியல் வளர்ச்சியைக் கூட அவளால் அளவிட முடியவில்லை. அதேநேரம், 'எனக்கு ஒரு லேப்டாப் வேண்டும்; அதை வாங்கப் பணம் கொடுங்கள்...' என்று சில மாதங்களுக்கு முன்பு தனது தங்கை வாணி அடம் பிடித்தது இப்போது அமுதாவுக்கு நினைவுக்கு வந்து போனது.

'அப்படியென்றால், அவளும் பெரிய படிப்புதான் படிக்கிறாள். படிப்பு முடிந்ததும் பட்டணத்திற்குப் போய் நிறைய சம்பாதிப்பாள்' என்று மனதிற்குள் தனக்கு தானே சந்தோஷப்பட்டுக் கொண்டாள்.

"அமுதா... என்ன யோசிச்சுட்டு இருக்க? லேப்டாப்னா என்னன்னு தெரியாம வளர்ந்துட்டோமேன்னு வருத்தமா இருக்கா? அது பெரிய விஷயமே கிடையாது. நானே உனக்கு எல்லாத்தையும் கத்துக் கொடுக்கிறேன்" என்ற குணசீலன், அவளை அவசரமாக அமைதிப்படுத்தினான்.

'இங்கே என்ன நடக்குது? மருமகன் வேற கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடிதான் வீட்டுக்கு வந்தாரு. அமுதாவும் வீட்டுலதான் இருக்கா. வேற ஏன் வீட்டுக்கு வெளியே லைட் போடாம இருக்குறா?'

தனக்குத்தானே சொல்லிக் கொண்டே, வெளியே சென்ற பாக்கியம் வீட்டிற்குள் நுழைந்தாள். அவள் கொண்டு வந்த கூடை நிறைய மல்லிகைப்பூ இருந்தது. அவள் வீட்டிற்குள் நுழையும் முன்பே, மல்லிகையின் வாசனை வந்துவிட்டது.

வீட்டிற்குள் மகளையும், மருமகனையும் பார்த்தவள், "ஓ... நீங்க இங்கேதான் இருக்குறீங்களா? மொட்ட மாடிக்கு போயிட்டீங்களோன்னு பார்த்தேன்" என்று சொன்னபடியே, தான் கொண்டு வந்த மல்லிகைப்பூக்கள் நிரம்பியிருந்த கூடையை அமுதாவிடம் கொடுத்தாள்.

"இதெல்லாம் மல்லிகைப்பூதான். உங்களுக்காகத்தான் வாங்கிட்டு வந்தேன். பெட்ரூமில் கொண்டுபோய் வை..." மகளின் முகத்தைக் கூட பார்க்காமல் சொல்லிவிட்டு அகன்றாள்.

மாமியார் எதற்காக அவசரமாக மல்லிகைப்பூ வாங்கி வந்திருக்கிறார் என்பது குணசீலனுக்கு புரிந்துவிட்டது. திருமணமாகி ஒரு வாரம் மேலாகியும் இன்னுமே நடக்காத முதலிரவுக்கான ஏற்பாடுதான் அது என்பதை அறிந்து குஷியானான்.

அமுதாவுக்கும் புரிந்து விட்டது. அதுவரை, லேப்டாப் கூட தெரியாமல் வளர்ந்துவிட்ட தனது அறியாமையை எண்ணி வருந்தியவள், சட்டென்று கோபமானாள்.

மல்லிகைப்பூ கூடையோடு பெட்ரூமிற்குள் நுழைந்தவள், அதை வேகமாக வீசியெறிந்தாள்.

(தேனிலவு தொடரும்...)
Share:

சனி, 10 டிசம்பர், 2011

விபரீத ஆசை


உன்
கொஞ்சலும்
கிச்சுகிச்சு மூட்டுகிறது

உன்
கெஞ்சலும்
சிலிர்க்க வைக்கிறது

எல்லாம்
சற்று தொலைவில்
நீ
பக்கத்து வீட்டு
குழந்தையை கொஞ்சும்போது...

எனக்கும்
ஓர் நப்பாசை;

அந்த சேயாய்
நான் மாற வேண்டும்
நீயும்
என் விருப்பப்படி
மாற வேண்டும்
காதலியாக அல்ல;
ஒரு தாயாக!

ஆம்...
நான்
இன்னொருமுறை
பிரசவமாக வேண்டும்
உன் சேயாக...

இது
நடக்காத பேராசை அல்ல;

காதலிக்கும்
இணையற்ற பாசமுண்டு என்று
என்
பெற்றோரிடம் நிரூபிக்க!

- கவிஞர் நெல்லை விவேகநந்தா
















Share:

செவ்வாய், 22 நவம்பர், 2011

நெல்லை விவேகநந்தா நூலுக்கு நடிகர்-நடிகையர் பாராட்டு!


நெல்லை விவேகநந்தா எழுதியுள்ள 'பேரழகி கிளியோபாட்ரா - உலகம் போற்றும் காதல் காவியம்' வரலாற்று நாவல் இன்னும் ஒருசில தினங்களில் வெளியிடப்பட உள்ளது. பாரம்பரியம் கொண்ட - கவிஞர் கண்ணதாசனுக்கு புகழ் பல பெற்றுத் தந்த வானதி பதிப்பகமே இந்நூலை வழக்கம்போல் அழகுற வெளியிடுகிறது.


இந்த நூலுக்கு நடிகர் கம் டைரக்டர் ரா.பார்த்திபன் வழங்கியுள்ள பாராட்டுரை...


அகப்படாததெல்லாம் அற்புதங்களே! அப்படியே அகப்பட்டா லும் அதை அதுவாய் பார்ப்பதில்லை நாம்! அதில் கொஞ்சம் மசாலா தூவி, உப்பிட்டு வேறொன்றுடன் ஒப்பிட்டே மகிழ்கிறோம்.


பெண்ணை பெண்ணாக மதிப்பதில் ஏதோ உள்குத்து நம் அனைவரிடமும் உள்ளது. ‘கிளி மாதிரி இருக்கா... கிளியோபாட்ரா மாதிரி இருக்கா’ன்னு உவமை/உதாரணம் சொல்வோம்.


எந்தக் கிளியையாவது ஒரு பொண்ணு மாதிரி அழகாயிருக்கு அதுன்னு ‘சைட்’ அடிச்சிருக்கோமா? அலகால இல்லாம, தன் அழகால நம்மை கொத்திகிட்டு போறப் பொண்ணை கிளின்னு விளிக்கலாம். சரி, அது யாரு கிளியோபாட்ரா?


கருப்பா? சிவப்பா? தொடும்வரை அழகா? உயிர் விடும்வரை அழகா? விட்டுப் பிரிந்து இத்துனை 365-களுக்குப் பிறகும் அழகுக்கு கிளியோபாட்ரா மட்டும் ஏன் உதாரணப் புருஷியாக விளங்குகிறாள்? என்ற என்னுடைய ஈர்ப்புடைய சந்தேகம் அனைத்திற்கும் ஏற்புடைய விளக்கமாகவும், விரும்பும்படியாகவும், எளிமையாகவும் இருக்கிறது நண்பர் நெல்லை விவேகநந்தா செதுக்கியுள்ள ‘கிளியோபாட்ரா’.


கல்லை செதுக்குபவரை சிற்பி என்போம்.    நெல்லை விவேகநந்தா ஒரு சிலையையே இன்னும் நேர்/சீர்/கூர் படுத்தி கலைநயத்தோடு செதுக்கியிருக்கிறார்.

வாழ்த்துக்கள்

+ ப்ரியமுடன்

ரா.பார்த்திபன்

இதேபோல், இதே நூலுக்கு நடிகை பூர்ணா தந்துள்ள வாழ்த்துரை...


வணக்கம். கிளியோபாட்ராவின் வரலாறு கூறும் இந்த நூலைப் பற்றி அறிவதில் மகிழ்ச்சி கொள்கிறேன்.


உலகின் நிரந்தர அழகியான கிளியோபாட்ராவைப் பற்றிய இந்தப் புத்தகம் பல்வேறு விவரங்களை உள்ளடக்கியதாக இருக்கிறது. இன்றுவரை கிளியோபாட்ராதான் பேரழகி என்று வர்ணிக்கப்படுகிறாள். அவள் எவ்வளவு திறமையானவளாக, அறிவு நிறைந்தவளாக இருந்தாள் என்பது இந்தப் புத்தகத்தில் இருந்து தெரிய வருகிறது.


அழகு மட்டுமல்ல, அவளது மற்ற திறமைகளும் சேர்ந்துதான் உலகம் அவளைப் போற்ற காரணமாக இருந்தது என்று தெரிகிறது. மேலும், பண்டைய ரோமானிய, எகிப்திய அரசுகள் பற்றியும், ஜூலியஸ் சீஸர், மார்க் ஆண்டனி ஆகியோர் பற்றியும் மிகவும் விவரமாக தெரிந்து கொள்ள முடிகிறது.


புத்தகத்தின் ஆசிரியர் திரு.நெல்லை விவேகநந்தா அவர்கள், இதற்காக பெரும் முயற்சி எடுத்து, ஆராய்ச்சி செய்து எழுதி இருக்கிறார் என்று அறிந்து கொள்ள முடிகிறது. அவருக்கு என் பாராட்டுக்கள்!


தமிழின் சிறந்த நூல்களுள் ஒன்றாக சாதனை படைக்க எனது உளமார்ந்த வாழ்த்துக்கள்!


நடிகை பூர்ணா
Share:

ஞாயிறு, 13 நவம்பர், 2011

புத்தக வடிவில் கிளியோபாட்ரா வரலாற்று நாவல்!



பேரழகி கிளியோபாட்ராவை அறியாதவர்கள் யாரும் இருக்க முடியாது. ஆனால், அவளைப் பற்றிக் கேட்டால், அவள் மிகவும் பேரழகி, கழுதைப்பாலில் குளித்து, தனது அழகை தக்க வைத்து வந்தாள் என்று சொல்வார்கள். இன்னும் கொஞ்சம் தெரிந்தவர்கள், அவள் எகிப்தை ஆண்ட பேரரசி. ரோமானிய மாவீரர்களான ஜூலியஸ் சீஸர், ஆண்டனி ஆகியோர் அவள் மடியில் மயங்கிக் கிடந்தார்கள் என்பார்கள்.


கிளியோபாட்ராவின் வரலாறு பெருங்கடல் என்றால், அதில் இந்த தகவல்கள் மிக மிக சொற்பமே. அவள் யாருக்கு பிறந்தாள், எப்படி ஆட்சிக்கு வந்தாள், ஏன் தம்பிகளை திருமணம் செய்து கொண்டாள், சீஸர் உடனான அவளது காதல் எப்படி போனது, சீஸருக்குப் பிறகு ஏன் ஆண்டனியை காதலித்தாள், ஆண்டனியை காதலிக்கப் போய் ரோமானிய சரித்திரம் எப்படி மாறியது, தற்கொலை முடிவை தேர்வு செய்யும் அளவுக்கு அவளுக்கு என்ன நேர்ந்தது... இப்படி யாரும் அறியாத வரலாற்றுப் பக்கங்களைக் கொண்டது கிளியோபாட்ரா வாழ்க்கை வரலாறு.


அவளது அந்த வரலாறு ஏ டூ இசட் வரையில் இப்போது புத்தக வடிவில் வந்து விட்டது. நெல்லை விவேகநந்தா எழுதிய "பேரழகி கிளியோபாட்ரா - உலகம் போற்றும் காதல் காவியம்" என்ற வரலாற்று நாவலில் நீங்கள் கிளியோபாட்ரா பற்றி தெரியாத ஏராளமான தகவல்கள் உள்ளன. நாவல் வடிவில், மிக மிக எளிய நடையில் உலகத் தரத்தில் எழுதப்பட்டுள்ள இந்த நாவலுக்கு உங்கள் அபிமான நட்சத்திரங்கள் நடிகர்-டைரக்டர் ரா.பார்த்திபன், சின்ன அசின் என்று சினிமா உலகில் அழைக்கப்படும் நடிகை பூர்ணா ஆகியோர் வாழ்த்துரை வழங்கி இருக்கிறார்கள்.


இன்னும் சில தினங்களில் புத்தகம் வெளியாக இருக்கிறது. புத்தகத்தை, வழக்கம்போல் பதிப்புலகில் புகழ்பெற்ற வானதி பதிப்பகத்தார் வெளியிடுகிறார்கள்.


324 பக்கங்களில் வெளியாகும் இந்த நூலுக்கு உங்களது ஆதரவு வழக்கம் போல் கிடைக்கும் என்று நம்புகிறேன்.


இந்த புத்தகம் எங்கெல்லாம் கிடைக்கும், என்ன விலை என்பன போன்ற விவரங்களுடன் விரைவில் சந்திக்கிறேன். நாளை... எனது நூலுக்கு உங்கள் அபிமான நட்சத்திரங்கள் நடிகர் - டைரக்டர் ரா.பார்த்திபன், நடிகை பூர்ணா எழுதிய வாழ்த்துரைகளை பார்க்கலாம்.


புத்தகம் பற்றிய ஆர்டர் மற்றும் விவரங்களுக்கு தொடர்பு கொள்க...

வானதி பதிப்பகம்

23, தீனதயாளு தெரு,

தி.நகர், சென்னை-17

போன் : 044 - 24342810, 24310769





நட்புடன்

நெல்லை விவேகநந்தா
Share:

ஞாயிறு, 30 அக்டோபர், 2011

சாந்திமுகூர்த்த சாபம்


அவர் ஒரு சிறந்த ஜோதிடர். ஆனால் குழந்தை இல்லை. பலவித விரதங்கள் மேற்கொண்டதன் பலனாக ஒரு பெண் குழந்தை பிறந்தது. அந்த குழந்தையின் ஜாதகத்தை கணித்த தந்தையான ஜோதிடர் அதிர்ந்து போனார். சாந்திமுகூர்த்தம் அன்று அவளது கணவர் இறந்து போவான் என்று உணர்ந்தார். பெரிதும் வருந்தினார். இருந்தாலும், பாக்கியவதி என்று தனது மகளுக்கு பெயர் சூட்டினார்.


ஆண்டுகள் நகர்ந்தன. அந்த குழந்தை வளர்ந்து பருவ வயதை அடைந்தது. மகளை மணக்க விரும்புகிறவர்களிடம், சாந்திமுகூர்த்தம் அன்று மணமகன் இறந்து போவான் என்று உண்மையைச் சொல்வார் ஜோதிடர். வந்தவர்கள் வந்த வழியே சென்றுவிடுவார்கள். இப்படியே பலர் வந்து போனார்கள். பாக்கியவதிக்கு திருமணம் ஆகாமல் பல காலம் கழிந்தது.


ஒருநாள், அறிவில் சிறந்த, துணிச்சல் மிகுந்த இளைஞன் ஒருவன் ஜோதிடரை அணுகி, அவரது மகளை மணக்க விரும்புவதாக கூறினான். ஜோதிடரும் வழக்கம்போல், "நீ சாந்திமுகூர்த்தம் அன்று இறந்து போவாய்" என்றார். உடனே, அந்த இளைஞன், "நானும் சாஸ்திரங்களை கற்றறிந்தவன் தான். மரணத்திற்கு அஞ்சுபவன் கோழை. நான் வீரன்" என்று சூளுரைத்தான்.


ஒரு நல்ல நாளில் பாக்கியவதி, அந்த இளைஞன் திருமணம் நடந்தது. அன்று இரவு சாந்திமுகூர்த்தத்திற்கு ஏற்பாடு செய்தார் ஜோதிடர். நாளை மருமகன் உயிரோடு இருக்க மாட்டான் என்று உறுதி செய்து கொண்டு, அவனது இறுதிச்சடங்குக்கும் கூடவே ஏற்பாடு செய்தார். பாக்கியவதி முதல் நாள் இரவில் தனிமையில் கணவனை சந்தித்தாள். தான் கற்றறிந்த வேதங்கள் பற்றி அவளுக்கு கூறினான்.


அப்போது, அவனுக்கு திடீரென்று வயிற்றுவலி உண்டானது. அன்றைய தினம் உணவு அதிகமாக சாப்பிட்டதால் அந்த நிலை ஏற்பட்டது. அருகில் உள்ள தோப்புக்கு சென்றான். வயிற்று உபாதை நீங்கியதும் பக்கத்தில் தண்ணீர் தேங்கி நின்ற சிறிய குட்டையில் கால் அலம்பச் சென்றான். அப்போது அவனது காலை ஒரு முதலை கவ்விக்கொண்டது.


"மரணம் வரும் என்று எனக்கு முன்பே தெரியும். மரணத்தை கண்டு நான் அஞ்ச மாட்டேன். என்னை கொஞ்சம் விடு. எனது அன்பு மனைவியிடம் தகவல் கூறிவிட்டு மீண்டும் வருகிறேன்" என்றான். "நீ என்ன அரிச்சந்திரனா? உன்னை விட்டால் வரமாட்டாய். எனக்கு பசிக்கிறது. அதனால் நீ எனக்கு வேண்டும்" என்றது அந்த முதலை.


உடனே, அவன், "முதலையே! நான் சத்தியத்தை மதிப்பவன். என்னை நம்பு. உறுதியாக வருகிறேன்" என்றான்.


அதற்கு முதலை, "மனைவியிடம் தகவல் கூறிவிட்டு வராமல் போவேன் என்றால், சாப்பிடுகின்றபோது விளக்கு அணைந்த பின் எவன் உண்பானோ அவன் போகின்ற நரகம் போவேன் என்று சத்தியம் செய், விடுகிறேன்" என்றது. அதன்படி அவன் சத்தியம் செய்ய, முதலை அவனை விட்டது.


சாந்திமுகூர்த்தத்திற்காக காத்துக்கொண்டிருந்த மனைவியிடம் நடந்ததை கூறி, அவளை தழுவி விடைபெற்று முதலை இருக்கும் இடத்தை நோக்கி மீண்டும் வந்தான். பாக்கியவதி பெரிதும் வருந்தினாள். இறைவன் அருளாள் அவளுக்கு ஒரு யோசனை தோன்றியது. கணவனுக்கு தெரியாமல் அவனை பின்தொடர்ந்தாள்.


அந்தநேரம் முதலை அருகில் வந்த அவளது கணவன், "முதலையே! நான் வந்து விட்டேன். என்னை உணவாக ஏற்றுக்கொள்" என்றான். முதலை ஆவலுடன் அவனது காலை பற்றிக்கொண்டது. அந்தநேரம், அவனை பின்தொடர்ந்து வந்த பாக்கியவதி, எரிகின்ற ஒரு விளக்கை காண்பித்து அணைத்துவிட்டாள். இதை கண்ட முதலை அவளது கணவனது தனது பிடியில் இருந்து விட்டுவிட்டது.


"உன்னை நான் உண்ணும் நேரத்தில் விளக்கு அணைந்து விட்டது. அதனால் உண்ண மாட்டேன். நீ போகலாம்" என்றபடி விலகிக்கொண்டது முதலை. திரும்பி பார்த்தான் அவன். அருகே மகாலட்சுமியைபோல் நிற்கும் மனைவி பாக்கியவதியை கண்டான். அவளது மதிநுட்பத்தை எண்ணி வியந்தான்.


ஆவதும் பெண்ணாலே, அழிவதும் பெண்ணாலே என்பார்கள். இங்கே ஒரு கணவனின் அல்லல் அழிந்ததும் ஒரு பெண்ணாலே தான். இதை எல்லோரும் உணருங்கள்.


- இந்தக் கதையை சொன்னவர் திருமுருக கிருபானந்த வாரியார்.


Share: